We zijn nog even in het Katharengebied. Dit gedeelte van Frankrijk in de Ariège is echt prachtig aan de voet van de Pyreneën. Bos, bergen, beekjes en oude middeleeuwse dorpen en steden. Het ene uiteraard mooier dan het andere. In 2001 liepen Miranda en ik van Nederland naar Spanje, naar Santiago de Compostela. Het zou in eerste instantie tot Fatima in Portugal zijn, echter vonden wij het in Santiago wel ver genoeg. De route die wij liepen vanuit Nederland bedroeg rond de 3000 kilometer.

Halverwege onze tocht, rond de drie maanden, bezochten we mensen die destijds onze vrienden waren. Dit was op de camping Le Pre Lombard, waar wij nu staan. Dit bleek een geheel andere ontmoeting te worden dan wij gedacht en verwacht hadden. Op de camping was veel te doen, muziek, restaurant en gezelligheid. Wij hadden de afgelopen drie maanden in hele andere sferen geleefd. Vroeg uit bed, rugzak inpakken, lopen, eten, mensen ontmoeten en schitterende natuur, maar ook afzien, tranen, vermoeidheid. Het was een soort meditatieve ervaring dat wandelen. Nu was het veel drank, laat uit bed en laat in bed en niet lopen.

Onze vrienden waren natuurlijk blij om ons te zien en dit was wederzijds. Er werd gepraat, gedronken en gelachen. Er kwamen onverwacht nog twee mensen die destijds onze vrienden waren. We merkten wel dat er wat veranderd was in ons. De twee vrienden die wij hier kwamen bezoeken, bleken ineens een andere kant te hebben, waar wij van schrokken.

Tegenover ons op de camping stonden nog twee Nederlandse vrouwen. Op een avond was er een muziekavond en waren deze twee vrouwen aan het dansen. Wij zaten met zessen op het terras aan het praten en aan het drinken. Onze twee vrienden begonnen deze vrouwen een beetje belachelijk te maken. Uit te lachen, grappen te maken over hoe zij dansten. Ze deden nu precies datgene waar zij zelf in ons dorp een hekel hadden. Onze vrienden vonden het vreselijk dat zij zelf vaak mikpunt van spot waren. Nu spraken wij hen hier op aan. De situatie werd wat grimmig en onze andere vrienden keerden zich ook tegen ons, terwijl zij helaas niet precies begrepen wat er aan de hand was.

Aangezien we te voet waren, dus afhankelijk van openbaar vervoer konden we niet zomaar weg. We waren namelijk speciaal van onze wandelroute afgeweken om hen te bezoeken. En gelukkig was het maar goed ook, dat we niet zomaar weg konden. Dit wisten we natuurlijk op dit moment nog niet. Er zat nog iets aan te komen. Zelf ben ik determinist wat betekent dat ik niet geloof in toeval.

Miranda en ik gingen hierna wat meer onze eigen gang. Deze situatie met onze vrienden was bij Miranda net voldoende om haar de laatste figuurlijk trap te geven. Na de drie maanden lopen, was er veel losgelaten en was ze een leeg vat geworden. Miranda had niet alleen fysieke bergen beklommen, maar ook mentale. Soms moeten dingen eerst worden afgebroken, voordat er echt plaats is voor iets nieuws. Miranda was leeg, verdrietig en moe.

In het restaurant op de camping waar Miranda en ik samen aten, hadden we al een keer een muzikant ontmoet die daar speelde. Piano en viool. Zijn naam was Michael de la Nef. Hoewel hij niets wist van onze geschiedenis, zei hij tegen Miranda dat het tijd werd om haar vleugels uit te slaan. Hij nodigde ons uit in de Grotten van Lombrives waar hij een concert gaf. We moesten komen, zei hij.

Nu nog in de grotten zien te komen. Het was in de avond, vier kilometer vanaf de camping. Geen auto en voorzover ons verteld werd alleen een route-nationaal die erlangs liep. Wat nu? Er was niemand met wie we mee konden rijden en niemand die ons wilde brengen. Er zat niets anders op dan te voet gaan. Levensgevaarlijk langs deze drukke weg en Miranda en ik zeiden tegen elkaar dat het wel iets bijzonders moest zijn waarvoor we ons leven waagden.

Het concert in de grot was inderdaad betoverend, mysterieus en leek in een volledig andere dimensie plaats te vinden. De viool, de gitaar en de zang was van ongekende schoonheid die door de akoestiek van de grot werd gecreëerd.

Na afloop van het concert kwamen we in aanraking met een echtpaar uit de Achterhoek. Zij wilden ons wel terug naar de camping brengen. Op de parkeerplaats ontmoeten wij de muzikant Michael de la Nef en nog twee mensen. Deze mensen zijn Marcel en Marijke Messing. Marcel Messing studeerde antropologie, filosofie en godsdienstwetenschappen. Hij is auteur en gaf lezingen over verschillende thema’s die hoofdzakelijk filosofisch en spiritueel van aard waren. Miranda en ik hadden overigens nog nooit van hem gehoord.

Het was inmiddels donker, de maan scheen en de hemel was gevuld met fonkelende sterren. Zeven vreemden bij elkaar op die parkeerplaats. Een enorme bron van kracht en liefde was daar aanwezig. Tijd leek even verdwenen.

De mensen uit de Achterhoek brachten ons terug naar de camping. We namen afscheid. Miranda omhelsde de vrouw en samen bleven zij beiden geringe tijd zo staan. De vrouw en Miranda hadden beiden dezelfde mystieke ervaring. Het was alsof ze zichzelf omhelsden. Even hadden ze het gevoel dat tweelingzielen waren.

Miranda had haar vleugelen uitgeslagen!

Dit was het keerpunt op de reis voor Miranda. Er was een nieuw fundament gelegd, waarop Miranda kon gaan bouwen!

Even een korte nabeschouwing: Hadden we geen conflict gekregen met onze vrienden, dan waren we nooit naar de grot geweest. Dit alles moest gebeuren, ook dat er niemand was die ons wilde brengen naar de grot en ophalen. Ook de vrouwen die werden uitgelachen door hen waren onmisbaar. Zonder hen hadden we geen conflict gekregen.

Dit verhaal krijgt nog een korte afsluiter waarom wij niet geloven in toeval. Nadat wij weer thuis waren van onze wandelreis, de gebeurtenis van september 2001, was er ook een van, gingen wij naar een lezing van Marcel Messing in Assen. Wij wilden natuurlijk graag eens zien met wie wij van doen hadden.

We staan in de rij na afloop van de lezing om een boek te kopen van Marcel Messing. Staat achter ons in de rij, meer dan 1500 kilometer verderop en drie maanden later een van de twee vrouwen die onze vrienden aan het uitlachen waren. Wij deelden met haar onze gebeurtenis en dat deze twee vrouwen de katalysator waren waardoor ons bezoek een volledig andere wending nam.

Begrijp je dan dat ik moeite heb met geloven dat het leven louter toeval is?

Dit in het kort over de camping waar we nu zijn en welke geschiedenis daar voor ons bijhoort. Weer terug naar het heden.

Inmiddels is er op de camping het een en ander veranderd in twintig jaar. Een nieuw restaurant, een zwembad met grote glijbaan en een gedeelte met sauna en hot-tube. Van deze laatste mogen we gratis gebruik maken. Aangezien er verder niemand is, hebben we een eigen privé-sauna. Heeeerlijk!!!!

Venry vindt het ook fantastisch en geniet volop.

We gaan elke dag in de sauna en de hot-tube. Zeker na het lopen is dit een fantastische ontspanning.

Grot de Lombrives

Ook brengen we een bezoek aan de grotten van Lombrives. Venry heeft nog nooit een echte grot gezien zoals dit, dus dat mag niet ontbreken. Zelf vind ik wel dat de mooiste grotten die ik gezien heb in de Piekos van Europa liggen in Spanje. Deze zijn werkelijk schitterend, deze mag echter ook niet ontbreken. Met de 32 kilometer lengte zijn ze behoorlijk spectaculair. En de het gedeelte waar de concerten worden gegeven is enorm. Deze ruimte is hoger dan de Notre Dame in Parijs.

Het bezoek aan de grot duurt zo’n twee uur. Het is jammer dat het volledig in het Frans en wij het dus niet kunnen volgen. Aan de schoonheid van de grot en het ontstaan van de enorme ruimtes en de stalactieten en stalagmieten doet het geen afbreuk.

We doen alles te voet. Alleen de fiets van Venry hebben we bij, maar die is zowat vastgeroest op de aanhanger. Venry kan inmiddels uitstekend lopen en onze fietsen missen we geen moment. We lopen gemiddeld per dag 15 kilometer. Naar de dorpjes, rondwandelingen en naar interessante bezienswaardigheden.

Hoewel veel mensen wandelen als saai beschouwen, is het alles behalve dat. Echte lange wandelingen vergen een goed uithoudingsvermogen en ook doorzettingsvermogen, zeker wanneer men moe begint te worden. Het mooiste van wandelen of hiken boven de auto, motor, fiets, zelfs mountainbiken is dat je op plaatsen kunt komen waar anders enkel vogels kunnen komen. Te voet kom je op de meest mooie en magische plaatsen!

Dit keer gaan Miranda en ik ook een keer apart iets ondernemen. Miranda wil nog graag een grot bezoeken en ik wil nog een grote wandeling over de bergen doen. Ieder een keer iets aparts doen, moet ook kunnen. We leven nu vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week op een ruimte van veertien m2.

Miranda gaat met Venry nog een grot bezoeken en ik ga een rondwandeling maken van ongeveer zestien kilometer met een stijging van tweehonderd meter naar bijna duizend meter. Beetje werken aan de conditie.

Het landschap hier in de Ariège is fenomenaal.

Na deze tocht had ik de pijp leeg, gelukkig deed de privé-sauna wonderen en is het zelfherstellend vermogen van het lichaam bijzonder.

Hobby

Onze hobby met het beschilderen van stenen en het oefenen van tekenen gaat door. Op de steen schrijven we de website van ons en laten deze onderweg steeds achter, zodat mensen deze kunnen vinden.

Venry Online

Gelukkig beschikken we tegenwoordig over moderne communicatietechnieken waaronder het internet. Dit maakt het voor Venry mogelijk dat hij online kan communiceren en spelletjes spelen met vriendjes. Het is eindelijk gelukt om met een van de vriendjes een onlineverbinding aan te leggen. Hij kan nu Roblox spelen en met videobellen samen praten.

Inmiddels zijn we alweer in Spanje. De website loopt altijd wat achter op de realiteit. Mocht je een bericht willen achterlaten, dan kan dit helemaal onderaan de pagina. We vragen wel om het mailadres in te vullen, dit in verband met allerlei spam dat we anders ontvangen.