Alcalà de Xivert

Eerst zouden we iedereen willen bedanken die of een reactie achterlaat op onze website of in een persoonlijke bericht via Messengen of Whatsapp. Dit is ook fijn, zodat we weten dat onze website ook gelezen en bekeken wordt. Voor mij is dit een extra stimulans om dit allemaal bij te houden!

Niet alle dorpen en stadjes zijn altijd even mooi. Er bestaan genoeg plaatsen waar ik nog niet begraven zou willen worden. Dit is er een van. Het is een beetje een viezig dorpje ergens kortbij de kust. De kust is nog twaalf kilometer van hier vandaan, dus daar gaan we nu niet naartoe. De camping of camperplaats is wel mooi. Het is net buiten het dorp. Het kost ook maar tien euro per nacht.

Op deze camping ontmoeten we ook meerdere camperaars die hier langere tijd willen gaan verblijven, variërend van enkele weken tot enkele maanden. Dit hoeft van ons niet. We ontmoeten ook een ouder echtpaar dat al tien jaar gemiddeld acht maanden per jaar rondtrekt.

We lassen eerste weer een dagje relaxen in. Wassen, opruimen en de camper een keer technisch inspecteren. Motor, banden en de carrosserie. Zo houden we een beetje de technische staat van de camper in de gaten. Met WD-40 spray ik het een en ander in om roest te voorkomen en te zorgen dat alles soepel blijft.

Helaas ontdek ik een kapot rubber bij een schokdemper. Geen idee of het kwaad kan. Mijn eigen indruk is van niet.

Miranda en ik merken dat we toch erg moeten wennen aan het leven in de camper. We zijn overal thuis en ook weer niet. Dat geeft een merkwaardig gevoel. Het geeft een enorm gevoel van vrijheid en tegelijkertijd voelt het ontheemd. Gedeeltelijk is dat ook zo. We hebben enkel nog een briefadres en ben ik nog een inwoner van Maas en Waal. Venry en Miranda zijn geëmigreerd. Het is in elk geval een fijne gedachte dat je weet dat er nog ergens familie en vrienden wonen waar je weer terug naartoe kunt.

Wat doen we elke dag?

Elke ochtend ben ik samen met Venry rond kwart over zeven uit bed. Ik wil graag om half acht aan het leren zijn met hem. Elke avond schrijf ik op het schoolbord, wat de lessen zijn voor de volgende dag. Alle weeklessen verdelen we over zeven dagen. Dit geeft minder druk. Venry heeft dus wel zeven dagen in de week les. Dit beslaat gemiddeld twee uur per dag. Het lesgeven doe ik dus eigenlijk hoofdzakelijk.

Venry krijgt de volgende vakken:

• Rekenen
• Taal – spelling en taal
• Schrijven
• Begrijpend lezen
• Engels ( is onze eigen bijdrage)
• Elke avond in bed een half uur lezen.

Uiteraard wisselt het lesgeven per dag. Ik ben geen leraar en Venry is niet mijn leerling, ook mijn zoon. Het bloed stroomt soms kokend door de aderen. Dat heeft uiteraard ook soms te maken met mijn eigen onkunde. “Hoe leg ik op een eenvoudige en begrijpelijke wijze wat uit?’ Venry kookt soms omdat ik hem verkeerd benader.

Ik ben blij dat ik groep 4 ook mee kan doen, want zelfs ik leer weer veel bij! Venry begint wel steeds meer zelfstandig de lessen te maken.

Miranda komt er rond acht uur uit. Onder het leren, ontbijten we en drinken koffie. Tegen half tien zijn we klaar en is het tijd voor iets te ondernemen. Vooral ik vind dat we elke dag wat moeten gaan doen en niet bij de camper blijven hangen. Verloren tijd noem ik dat.

Een dag gewoon bij de camper blijven is ook heel belangrijk. Gewoon relaxen, opruimen, schoonmaken, uitrusten. De meeste dagen gaan we of wandelen of rijden we naar een nieuwe plek. We staan sowieso altijd twee nachten op een plaats.

In ons systeem zit nog steeds dat we rond vijf uur terug moeten zijn bij de camper, want tja, om zes uur moet je toch eten en dan begint de avond.

Miranda kookt hoofdzakelijk. Venry gaat dan vaak Robloxen of Mindcraften. Inmiddels zijn er twee vriendjes, Jasper en Sef, waarmee hij videobelt en tegelijkertijd een computerspel speelt. Ik zelf ga werken aan de website of voorbereiden van de foto’s voor de website. Miranda houdt ook alle contacten bij. Ze heeft veel behoefte aan praten met vriendinnen of haar moeder.

Om half acht moet Venry naar bed. Tot een paar weken terug, ging hij ook meteen slapen. Inmiddels blijft hij wakker en slaapt vaak om negen uur nog niet. Dit leidt tot de nodige frustratie bij ons. Venry ligt in de camper en hoort alles en krijgt alles mee. Hij heeft geen aparte slaapkamer meer.

Het contact met de meeste mensen is matig. Zelfs als we het proberen, merken we dat tegenwoordig heel veel mensen op zichzelf zijn. Vooral de smartphone en de social media zijn een grote rol gaan spelen. Weinig mensen staan open voor contact.

Ook nu gaan we weer een kasteel bezoeken op een berg. Ik ben zelf dol op bergen, bos en water. Kastelen zijn een leuke bijkomstigheid. Voor Venry is de afwisseling tussen rijden met de camper, leren, veel computeren en wandelen dus een goede combinatie.

Het kasteel ligt op vijf kilometer vanaf de camping, wel met een flinke klim erin. De gehele rondwandeling is veertien kilometer.

Venry maakt steeds vaker de foto’s en de filmpjes. Het is een lieve schat, waarmee je ook echt kunt lachen. Het is ook nog een jongen van zeven die nog veel moet leren over persoonlijke grenzen en wat grapjes zijn en wat niet.

“Familieknuffel?”, zegt hij dan….