Lichten aan, bewegingen van het schip, pratende mensen en een ongemakkelijke houding om te slapen in een stoel. Het gevoel dat er schuurpapier tussen je oogleden zit. Kleffe smaak in de mond van net even iets te lang de tanden niet gepoetst te hebben. Zure zweetoksels en klamme voeten die al zeventien uur geen daglicht hebben gezien.

Zo voelde dat ook alweer reizen met de rugzak en bijna twintig uur onder weg zijn. Het is allemaal de moeite waard, want binnen een kleine twee uur zijn we in Marokko. Het land van de minaretten, waterpijpen, kamelen, zoete thee en vele andere wonderen uit Duizend-en-een nacht.

---

De dag was ook al vroeg begonnen tenslotte. Wij zaten om zeven in de ochtend in een huurauto op weg naar Malaga. Een rit van vijfhonderd kilometer. Om een uur of drie waren we in Malaga waar om half twaalf in de avond de veerboot zou vertrekken.

Straks kunnen we ons tweede continent toevoegen aan Polarsteps: Afrika. Een nieuwe mijlpaal en het verleggen van de persoonlijke comfortzone. Vele zullen denken, het huis verkopen en in de camper gaan wonen lijkt me al behoorlijk buiten de comfortzone. Dat gevoel deel ik zelf persoonlijk niet.

Op de camping in Maasbommel dit jaar zei ik tegen een vrouw die daar ook met de camper stond: “Mijn grootste verandering dit jaar is dat ik op slippers loop!”

Miranda die dat op de achtergrond hoorde, vroeg mij later of ik dat meende van die slippers? Ja, dat meende ik inderdaad. Het klonk wel wat vreemd toen ik erover nadacht. Het huis verkopen, in de camper gaan wonen en Venry les gaan geven.

Ik was toe aan een nieuwe uitdaging en dan is het Europese continent verlaten, Afrika is er dus een van. Met Miranda ben ik ook tweemaal in Curaçao geweest, maar dat is toch net even anders. De Gulden, de Nederlandse taal en onderdeel van Nederland.

Bij Marokko ben ik echt benieuwd wat te verwachten, het geloof, de cultuur, het land en natuurlijk de mensen.

---

Eerste voet op Afrikaans continent

Om zeven uur in de ochtend lopen we de boot in Melilla af. Venry zet als eerste voet op Afrikaans grondgebied. We lopen zo Afrika binnen. Geen douane, geen controle helemaal niets! Dat ging wel erg gemakkelijk. We twijfelen of dit wel klopt.

Melilla valt onder Spaanse autoriteit en zijn we officieël dus nog steeds op Europees grondgebied. Polarsteps geeft ook alleen Europa aan als bezocht continent en niet Afrika. Er gaat een bus vanuit Melilla naar de grens bij de stad, hier begint het echte Marokko. Hier sluiten we aan in de lange rij wachtenden die hun land binnen willen.

Iets wat wij allang niet meer kennen dat we door een douane moeten. Er staan rijen met auto’s en mensen te voet, te wachten voor grote lange hekken. Ik stel me voor dat het zo moet zijn in de Gazastrook. Wachtenden Palestijnen die hun land in of uit willen. Israelische militairen die met mitrailleurs patrouilleren langs de hekken.

Na ongeveer anderhalf uur, zonder fouillering, lopen we Marokko in. Het is even een cultuurshock. We laten het grote blauwe hek achter ons en kijken een lange straat met rijen grijsgele betonblokken in. Naast de weg oude Mercedessen en smerige koffietentjes.

Achterdocht

Inmiddels is de nood hoog en besluiten we toch een van de ranzige tentjes te bezoeken. Als je dacht dat je al eens een ranzig toilet had gezien, dan kan het nog veel erger. Een stinkende wc-pot bruin van de aanslag. Aan alle kanten lek. Onder een kraan staat een emmer die functioneert als spoelbak.

Meteen zijn we ook op de hoede, wellicht wat paranoïde. Onze zintuigen staan op scherp, omdat we bang zijn opgelicht te worden. Bij elk vriendelijk woord of lach, denken we meteen dat ze wat van ons willen. Hee, kun je ons dat kwalijk nemen….hoor al de helft van mijn leven onder andere in de media hoe slecht deze mensen zijn. Volkomen belachelijk natuurlijk.

Na een kopje thee en een slechte bak koffie, die half lauw was, werd tijd om naar Nador te gaan. Dit is ongeveer veertien kilometer vanaf de grens van Melilla. Hier bevindt zich het appartement voor de komende drie dagen. Tijdens het lopen worden we aangesproken door iemand die vraagt of we een taxi willen. Ik zeg dat we met de bus gaan. Hij overtuigd ons te gaan met een van zijn taxi’s.

“Hoeveel?”, vraagt Miranda. Voor acht euro brengen ze ons weg. Uiteraard zijn we weer achterdochtig en wanneer de auto start en begint te rijden vraag ik me af waar we aan begonnen zijn? Ik voel en hoor naast mij waar ik zit een enorm schaafgeluid, alsof het wiellager er elk moment uit kan lopen. De auto zit vol deuken, de gordels werken niet en de chauffeur maakt af en toe rare zwiepers op de weg. Zelfs Venry vond het een bijzondere rit en die kan niet eens rijden. We overleven de tocht en betalen netjes de acht euro.

---

Nador

Het is echt even wennen, alles is anders. De stad, het verkeer, de kleding, het gezang door de luidsprekers voor het gebed, de mensen. We voelen ons heel even echt vreemden, buitenlanders. We vallen op, we zijn anders!

Tot nu toe zegt dit nog niets over de mensen zelf die hier wonen, dat beeld wordt in eerste instantie gevormd door alles dat mij is bijgebracht door de media en de ervaringen en meningen van andere met Marokkaanse mensen.

We lopen onwennig rond, het is echt totaal anders dan wij kennen. Slechte straten, gamele auto’s, overal rommel en op elke hoek mensen die wat verkopen. We durven geen koffiebar binnen, bang dat we belazerd worden.

Voordat we het appartement in kunnen moeten we nog drie uur wachten. Tijd dus om te acclimatiseren en dat doen we bij de zee. Zo kunnen we even tot rust komen en wennen aan het nieuwe land.

Bij ons appartement zitten we ook nog ruim een uur te wachten op de stoep. Ongelooflijk hoeveel aardige mensen we ontmoeten. Van Marokkaanse Marokkanen tot Nederlandssprekenden (mooi scrabblewoord) Marokkanen. We krijgen meteen mobiele nummers en als er wat is, mogen we bellen! De g

De gastheer laat wel wat langer op zich wachten dan drie uur. Hij is al bijna een half uur te laat, dus stuur hem een mail en opeens blijkt zijn mailadres niet meer te bestaan. Hij komt gewoon opdagen en er blijkt dus niets aan de hand te zijn. Weer die achterdocht, dat wantrouwen!

Op de eerste dag voelden we ons al een stuk meer op het gemak. We hadden ontdekt dat er hier enorm aardige mensen wonen en dat nog niemand ons heeft opgelicht.