RamonWe hebben in Imi Ouaddar een leuke middag gehad in onze chalet en in het zwembad met al zijn glijbanen. Even lekker ontspannen voor Venry en ook voor ons uiteraard. Nu is het weer tijd om verder te lopen richting Cap Ghir. De route is vandaag ook weer rond de zeventien kilometer. De temperatuur is gunstiger maar nog steeds boven de dertig graden.
Er zijn vandaag meer wolken, het lijkt dus wat beter wandelweer. Met enige weemoed laten we ons chaletje weer achter ons. Kleren schoon, alles fris en wij ook weer vol energie. We zullen nu tot onze overnachtingsplaats weinig tot niets tegen komen. Hiermee bedoel ik dus iets waar we eten en/of drinken kunnen kopen.
De eerste uur lopen gaan vrij snel. We lopen lekker weg en komen we aan in Aghroud en zien we een camper op het strand staan. Buiten de camper staat een vrouw en we spreken haar aan. De vrouw, die Fatima heet kan niet zo goed Engels. Ze vraagt of we misschien koffie lusten en haar man Pierre praat goed Engels. Koffie slaan we niet af, wellicht de enige koffie de we vandaag zien. En de enige bar die we tegenkomen.
Ze reizen al drie jaar rond en zijn tussendoor nog een keer naar Frankrijk geweest om hun camper om te ruilen voor de camper die ze nu rijden. Ze zijn helemaal naar Senegal geweest en nu op de terugweg. Ze moeten een maand of drie wachten omdat ze een Marokkaanse hond hebben geadopteerd die eerst de nodige inentingen nodig heeft.
Na de koffie weer snel verder. Nog twaalf kilometer tot Boilers Surf House, waar we zullen overnachten.
Langzaam wordt het toch warmer en gaat de tocht al snel langzamer. Zelf heb ik enorme last van mijn linkervoet waar ik steeds twee tintelende teentjes heb. Hier heb ik bijna vanaf het begin van de tocht al last van. Zelf wijd ik de oorzaak aan de wandelschoenen die toch net iets aan de te kleine kant zijn en de zware rugzak.
Het meest kritische vandaag is het water om te drinken en na een kilometer of acht zijn we door ons water heen. Het is nog een kilometer of negen tot onze eindpunt vandaag. We gaan op zoek naar water. Bij een bewoner van een dorp waar verder niets zit, krijgen we water en vullen we al onze flessen. Zo hebben we weer een liter of vijf water voor zijn drietjes. Geen koel water, maar warm water. Weinig keus en water is water!
Langzaamaan wordt het slopend. We lopen al ruim zes uur en het duurt nog zeker een uur tot twee uur voordat we er zijn. Onderweg stoppen we steeds vaker om te rusten. Onze voeten laten we nog even afkoelen in de zee en moeten we alle energie bij elkaar verzamelen om nog door te lopen. Venry wil het liefst hier op het strand blijven en overnachten. Ik zeg dat dat niet gaat, omdat er geen eten is en ook niet veel water. Hij dacht dat we ook zeewater konden filteren met onze flessen. Nee, dat gaat helaas niet.
Uiteindelijk wegen de laatste loodjes echt het zwaarst. We kunnen het strand waar gesurfd wordt al zien en komt het einde er aan. Blijken we ook nog verkeerd te lopen en moeten we weer bijna een kilometer terug naar de goede weg. Langs de grote weg valt Venry twee keer en heeft hij een schaafwond op zijn knie die behoorlijk bloed. Hij valt net voorbij een auto die stilstaat. Hierin zit een Duits gezin die ons de laatste kilometer naar onze overnachtingsplaats brengt.
We zijn enorm blij dat we er zijn. Vandaag duurde de tocht acht uur waarin we zeventien kilometer hebben afgelegd. Straks krijgen we eten en Venry voetbalt buiten nog met de kinderen die hier wonen. Het uitzicht is prachtig!
Morgen vertrekken we met de bus naar Imsouane. Er zit tussen de plaats waar we nu zijn en Imsouane niets en de afstand is veertig kilometer en dat is te ver. Vandaag deden Venry, Miranda en ik er al acht uur over om zeventien kilometer af te leggen. Deze zestig kilometer waren al heerlijk om te doen en we hebben nu een beetje ervaren hoe het lopen hier gaat. Voor Venry was dit de eerste keer. Trots op die jongen met zijn rugzak!
