Tijd om Frankrijk te verlaten en door te rijden naar Spanje. Een plan is er niet. We rijden door de Pyreneeën langs Andorra door naar onze eerste camperplaats, die we nog niet weten. Eerst nog wat tanken en boodschappen doen. De dieseltank volhouden is mijn persoonlijke motto.

Inmiddels weten we het gemiddelde verbruik van de camper met aanhanger ook. Het verbruik is nu rond de 12,5 liter per 100 kilometer. Het dieselverbruik is met ongeveer 2 liter per 100 kilometer toegenomen. Nu is het wel zo dat er dus een aanhanger achter hangt die bijna 900 kilo weegt en we geen tolwegen hebben gereden. Veel remmen en optrekken!

Na de laatste pitstop in Frankrijk, zoeken we een plek uit in Spanje voor de nacht. We willen richting de oostkust. We prikken een plekje op de kaart richting Olot. Google-map maakt voor ons route waarvan wij denken dat het wel beter kan. Soms is het toch beter om de navigatie te volgen. Met onze camper en aanhanger komen we op zeer smalle bergwegen terecht en moeten we meer dan 30 kilometer over allerlei slingerwegen.

Hoewel de route uiteraard prachtig is, levert het rijden toch de nodige stress op. Verschillende bochten waar we zelf moeten wachten om elkaar te passeren en voor de meeste bochten remmen we af om te kijken of er niets aan komt. Er is gelukkig weinig verkeer. Het verkeer dat er is, is snel geïrriteerd, omdat het niet snel genoeg gaat. Er zijn veel gefrustreerde mensen op de weg, waarvan sommige denken dat je expres zo langzaam rijdt.

We bereiken tegen de avond de camperplaats. Een gratis plek in het dorp op een parkeerplaats, geen douche, geen stroom, wel drinkwater. Stroom hebben we zelf, twee goede accu’s, zonnepanelen en een omvormer van 2000 Watt. De koelkast moet nu op het gas.

De volgende ochtend rijden we vijf kilometer verder naar Castellfollit de la Roca. We zijn hier in een gebied dat ooit een vulkanisch actief was. Castellfollit de la Roca is gebouwd op hard geworden lavagesteenten en zeker de moeite waard om te bezoeken.

Het dorpje is zeker de moeite waard en lopen nog een kleine ronde om ook het gebergte van onderen te zien. We merken dat we moeite hebben om de camper alleen te laten. Zeker nu het ook echt onze woning is en we er min of meer van afhankelijk zijn.

We rijden door richting de Spaanse kust naar L’ Escala, noordelijk van Barcelona. Het wordt een camperplaats acht kilometer buiten L’Escala. Het is een minicamping met hele leuke plekjes en erg netjes. Het voordeel van de camperplaatsen is dat ze over het algemeen goedkoper zijn dan een camping.

Miranda leest in verschillende berichten over reizende mensen dat ze vaak slecht contact hebben met de gepensioneerde medemens die rondreist. Miranda en ik hebben al vanaf dat we jong zijn vaak beter contact met ouderen dan met jongeren, ook nu. Gezinnen met kinderen zijn er praktisch niet.

Ook in L’Escala doen we weer alles te voet. We lopen maximaal elf kilometer bij de camper vandaan en dan weer terug. Een bezienswaardigheid of een activiteit mag niet veel verder liggen. Het heen en weer lopen is een hele onderneming, zeker met een bezoek erbij aan iets.

Het eerste bezoek dat we doen is een kasteel in de buurt van de camperplaats. De hele rondwandeling is ongeveer zestien kilometer. Het is een mooie tocht en weer een heel andere landschap dan in een Frankrijk.

Naar de top is een flinke klim en er staat een stevige bries. Vandaag is het een vrije dag in Spanje en is het erg druk op de berg, in elk geval heel veel kinderen.

De camping bevalt zo goed, dat we in plaats van twee nachten besluiten om vier nachten te blijven. Het is een heerlijke plek en te voet redden we ons prima. De dag na het kasteelbezoek besluiten we om een bezoek aan het strand te brengen. Wederom een kilometer of zestien te voet.

Het weer is heerlijk, de zee rustig en aangenaam. Venry bouwt een kasteel van zand. Ikzelf ben niet echt een liefhebber van het strand. Weinig geduld voor, geef weinig om zwemmen en al helemaal niet om te gaan liggen bakken in de zon. Af en toe dan toch aanpassen aan de rest van het gezin.

De volgende dag is een rustdag op de camping. Even een dagje niets. Beetje de camper poetsen, administratie doen. Kleding wassen, aan de website werken en lekker hangen.

Het lopen is verslavend, dus de volgende dag toch weer een activiteit. Dit keer naar een strand tussen een klif net buiten L’Escala. Wel een hele rit. Elf kilometer tot de klif, daarna via L’Escala weer terug naar de camping. Dit is in totaal tweeëntwintig kilometer.

Elke route die wel lopen is schitterend en ook altijd iets waar ik van gedroomd heb. De rugzak op en te voet overal naartoe. Heerlijk!

En het is zeker vermoeiend, maar altijd de moeite waard. Met lopen kom je op plaatsen waar zelfs fietsers niet kunnen komen.

Hoewel het zeker niet altijd makkelijk is met Venry, kunnen we wel zeggen dat hij altijd vrolijk is. Venry heeft een behoorlijke eigen wil, komt voor zichzelf op en hij houdt, zoals hij het zelf zegt, voor niemand de mond. Voor ons zeker eigenschappen om trots op te zijn, maar niet altijd eenvoudig om mee om te gaan. Zeker nu we altijd dag en nacht met zijn drietjes zijn.

Na het klifbezoek gaan we een pizza eten in het stadje. Na Saint Maries de la Mer durven we het haast niet meer aan, dat was zo gruwelijk slecht. Hier in L’Escala was het heerlijk en niet te duur. Na de pizza is het nog bijna acht kilometer lopen. En de zon bakt goed!

Het zit er hier weer op voor ons. We zijn in zekere mate beperkt omdat we geen ander vervoer hebben dan de camper. We gebruiken de camper ook echt alleen om van A naar B te rijden en niet om dingen te bezichtigen in de omgeving. Alles is dus te voet. Dat betekent dat we elke windrichting in een straal van tien kilometer doen, we moeten ook die tien kilometer weer terug. Het houdt dus naar een dag of vier op bij een plek waar we staan, tenzij er goed openbaar vervoer is. Zelf hebben we hier weinig zin, aangezien je hier weer een mondkap op moet in trein en bus.

Morgen vertrekken we naar Santa Coloma de Farners. Dit is een plaatsje twintig minuten zuidwestelijk van Girona. Hier gaan we op bezoek bij nieuwe vrienden.