Blogs lopen achter

Eigenlijk horen er voor deze blog nog twee of drie blogs te zitten: de desert, Meknes en nog wat. Momenteel zien en beleven we zoveel dat ik het even niet meer kan bijhouden. Dus er blijft nog even wat in het vat zitten. Zo als het spreekwoord luidt:”wat in het vat zit, verzuurt niet!”

Deze blog is dus echt vers en is vandaag beleefd.

Vandaag gaan we met de auto een waterval bezoeken op ongeveer anderhalf uur rijden van de plek waar we nu verblijven. We zitten vlak bij het dorp Ifrane. In Marokko ook wel “klein Zwitserland” genoemd.

Ifrane

De omgeving is zo anders dan wat we tot nu toe hebben gezien, het landschap, de straten en de huizen. De natuur is veel groener, de straten nieuwer en schoner en ook de huizen hebben een hele ander bouw.

Aangezien er een moskee staat en er Marokkaanse mensen rondlopen weet je dat het Marokko is, mijn persoonlijke beleving botst momenteel een beetje. Ik begrijp ook waarom het Klein Zwitserland wordt genoemd.

We hebben hier een appartement gehuurd voor drie nachten met een wasmachine, even rustig aan doen en een wasje draaien. We wassen de kleren nu al bijna drie weken in de wasbak op de douche.

We hebben de reservering via Booking.com gedaan. Dat doen we eigenlijk steeds. De reactie van het appartement laat lang op zich wachten. Dus we nemen zelf contact op. We krijgen bericht van de eigenaar van het appartement of we een ander plek willen hebben. Is wel 30 euro duurder. Aangezien Miranda en ik al heel wat reiservaring hebben, voelen we al nattigheid. We willen de andere locatie eerst zien. Dat kan, schrijft hij. Er wacht ons dan een vrouw op, die ons helpt. Op de afgesproken plek, komt na tien minuten wachten niemand opdagen. We gaan niet langer wachten. Belazerij is dit!

We hebben Ifrane eigenlijk wel gezien, tijdens het binnenrijden stonden er langs de weg al mannen te zwaaien met bosjes sleutels voor een appartement. Beetje klaar met dat opdringerige gedoe!

Le Gîte du Barrage

Miranda vindt een overnachting acht kilometer bij Ifrane vandaan, naast een stuw. Een prachtige plek en lekker rustig. De ontvangst is buitengewoon!

We zijn dankbaar dat het appartement in Ifrane niet doorging en dit op het pad kwam. Venry heeft het hier ook naar zijn zin. De vrouw des huizes vindt het leuk om met hem bezig te zijn. Op de ezel, een wandeling, tekenen en hem Frans leren.

Verlaten sanatorium voor tuberculose

Voor Venry is het hier ook mooi, want er bevindt zich een verlaten sanatorium voor tuberculose. Met hem ga ik dit bezoeken, omdat hij graag “abandonded houses” kijkt op Youtube. Dit is ook het eerste dat we doen hier in de Gîte.

Venry’s hart klopt heel hard, zegt hij. Hij vindt het echt spannend. Het is ook spannend om een verlaten huis te bezoeken en zeker een heel groot verlaten sanatorium voor tuberculose. Ik vind het ook best spannend.

We parkeren de auto een stukje bij het oude gebouw vandaan en doen net alsof we daar gewoon wandelen in de omgeving. Geen idee namelijk of het verboden is het gebouw te bekijken.

We gaan kijken of we binnen kunnen komen.

Helaas lukt het ons niet om binnen te komen. Voor wie het graag wil zien hoe het van binnen eruitziet, hebben we een link bijgevoegd.

Sources Oum Rabia

Van onze gastheer en gastvrouw krijgen we goede tips om bezichtingen te doen in de buurt. Nou ja, in de buurt….het is bijna twee uur rijden naar een waterval in de omgeving. De plek heet Sources Oum Rabia. We staan dus vroeg op. Het schijnt ook weer enigzins toeristisch te zijn, we besluiten toch de gok te wagen.

Het is koud hier. We zitten op veertienhonderd meter hoogte en dat is te voelen. De zon schijnt en we hebben een eigen auto, dus alle tijd. De route naar de waterval is prachtig. De natuur is hier echt zo anders. Veel groen in de bergen, water, andere soort bebossing en begroeiing.

Onderweg komen we wilde apen tegen in de bomen en op de akkers. Er wonen ook veel berbers in zelfgemaakte huizen van takken, plastic en ander afval. Hun kinderen staan langs de weg of komen aangerend wanneer er een auto aan komt rijden. Ze vragen dan om eten. Sommige staan gewoon midden op de weg en springen op het laatste moment aan de kant.

Helaas kan ik niet alle foto’s delen van het gebied. Er is zoveel te zien wat interessant is. Het leven van de mensen, de huizenbouw, het vervoer, de nomaden, de kinderen, etc. Hieronder staat nog een filmpje van een stukje de omgeving.

Na anderhalf uur rijden komen we bij de waterval aan. Ook hier zien we toeristen, hoewel enkel Marokkaanse mensen. We zijn nog niet uitgestapt of de eerste “gids” staat al bij ons. Ongevraagd begint hij te vertellen en wil ons meenemen. We proberen hem vriendelijk te negeren. Hij blijft ons volgen en tegen ons praten.

Ik vertel hem dat we geen gids nodig hebben en graag zelf willen lopen. Hij zegt dat hij geen gids is en geld nodig heeft voor eten. Voor vijftig dirham (ongeveer 4,5 euro) gaat hij weg. Ik zeg dat hij niets krijgt, dan loopt hij maar mee. Voor twintig dirham dan. Ook niet!! Hij wordt boos en opeens zijn Duiters en Nederlanders nare mensen. Spanjaarden die zijn goed, zegt hij.
Dit gebeurd natuurlijk niet alleen in Marokko, maar overal waar toeristen zijn!

Langs deze stroom hebben mensen hun huizen gebouwd en wonen hier. Zelf vraag ik me af hoe dat gaat wanneer het sneeuw smelt in de bergen of met hevige regenval.

Miranda, Venry en ik drinken thee bij een vrouw die psemen aan het bakken is. Een soort laagjesdeeg dat gebakken wordt. Ik zie steeds dat er mensen meegenomen worden naar trap die naar beneden gaat. Ze gaan steeds een van de huisjes in.

Er komt een groepje met jonge vrouwen naar boven en ik spreek ze aan met de vraag of ze Engels spreken. Toevallig is een van hen lerares Engels. Ik wil graag weten wat er daar beneden gebeurd. Ze verkopen er kleden voor op de vloer. Wanneer we willen mogen we wel met hun meelopen naar de waterval. Lijkt ons leuk en gezellig. Venry valt meteen goed in de smaak.

De ontmoeting met de dames maakt de tocht naar de waterval erg leuk. Ze zijn erg spontaan en praten volop. Met Venry oefenen ze Frans en Arabisch. Op de foto met Venry hoort er natuurlijk ook bij.

Onderweg tijdens het terug lopen vertellen we dat we in het najaar terug willen komen om te lopen door dit gebied. We vertellen ook dat we nu als nomaden leven en in de camper wonen. Wafaa, zo heet een van de dames, zegt dat ze ook aan hiken doet en bergbeklimmen. Ze heeft al verschillende bergen beklommen, waarvan de hoogste vierduizend meter was. Haar vrienden gaan ook mee. Ze zou graag met ons mee willen lopen en dan in oktober. Dat lijkt ons fantastisch. Ik vertel haar dat we dan komen met onze wandelkarren.

Onder bij een kraampje krijgen we van hen ieder een armbandje en sluiten we onze ontmoeting af. We wisselen nummers uit en zeggen dat we hen graag willen ontmoeten in oktober.