Gewoon rijden

Er is geen doel, geen plan. We rijden gewoon weg naar een nieuwe plaats. Dat is natuurlijk een enorme vrijheid en tegelijkertijd letterlijk wat doelloos. Wat wordt het, waar gaan we heen? Meer het binnenland in? Blijven we langs de kust? Rijden we drie uur of maar een uur? Wordt het een camping of een camperplek?

We blijven nog langs de kust. Miranda heeft een camping gevonden in Francas op vijftig meter van de kust. Het is vanaf Santa Coloma de Farners anderhalf uur rijden. Ver zat, vind ikzelf. In Spanje kun je wat gemakkelijker weer over de snelweg omdat veel tolwegen zijn opgeheven. Dit scheelt weer brandstof. Het uitzicht is uiteraard wat minder.

Het wennen aan het camperleven met zijn drietjes is momenteel een thema, een proces waar we doorheen moeten. Veel mensen denken wellicht dat we nu een permanent vakantiegevoel ervaren, dit is zeker niet het geval. Het vinden van de juiste persoonlijke ruimte en activiteiten is nog lastig.

De camping is behoorlijk verlaten, enkele campers. Vooral veel vaste caravanplaatsen die in het weekend bezet zijn door hoofdzakelijk mensen die wonen in Barcelona. Zij ontvluchten de drukke stad om hier even te genieten van de rust en de ruimte.

We krijgen een plekje aan het einde op de camping vlakbij het strand. Om het terrein waar we mogen staan zit een soort stoeprand. De ruimte om met de camper de aanhanger er achteruit op te rijden is niet voldoende. Dat betekent dus: duwen!!

Ook Venry wordt gemobiliseerd om mee te helpen. De aanhanger is te zwaar om hem op de rand te drukken. Uitladen dus maar. Bijna de hele aanhanger is leeg, voordat we hem erop krijgen. Wat heerlijk is, is dat er dan altijd campinggasten zijn die blijven zitten en genieten van de campingtaferelen. Behulpzaamheid is ver te zoeken.

We staan nog geen twee minuten op onze plek of van alle kanten komen er katten aangelopen. Minstens een stuk of vijf. Er ligt hier en daar kattenstront. Heerlijk, zaten we net op te wachten!

De eerste dag is een rustdag. Beetje wassen, rustig met Venry leren en een beetje relaxen. Ik heb voor het eerst sinds we weg zijn ook de voortent weer opgezet en het grondkleed. Dit is meer vanwege de katten. We blijven hier ook een paar nachtjes.

Het slapen gaat hier wel wat moeizaam. Zo ongeveer elk half uur dendert er een trein langs over het spoor dat op minder dan honderd meter van de camping ligt. Deze goederentreinen rijden naar Tarragona dat een klein stukje zuidelijker ligt.

Tarragona

Op de derde dag brengen we een bezoek aan Tarragona. We gaan heen met de bus. De bushalte ligt praktisch tegenover de camping. Een ritje van veertig minuten met zijn drietjes voor negen euro. Ben blij dat we er zijn, wordt zelf nogal misselijk in de bus. Ook het mondkapje is hier nog steeds actueel en wordt door iedereen ook keurig gedragen. Tenminste totdat ze zitten in de stoel, onderuit gezakt achter de zitting. Het gaat dan onder de neus of onder de kin.

We zullen onze persoonlijke opvattingen verder achterwege laten. Hier heeft iedereen andere ideeën over!

Tarragona is een middelgrote stad met hier en daar restanten van gebouwen uit de oudheid. Het is tevens een havenstad, waar zeeschepen af en aan varen. Ook vinden we hier een haven met enorme jachten van rijke stinkerds. Ik blijf me nog steeds verbazen dat er mensen op deze wereld leven die zoveel geld hebben dat zij niet alleen zulke jachten bezitten, maar ook zoveel financiële middelen, dat zij mee de lijn kunnen bepalen waarheen het moet met de wereld en de mensheid.

Met Venry kopen we nog een speciale stabilisator voor de telefoon. Venry koopt hem eigenlijk zelf. Hij had nog genoeg zakgeld en wilde dit graag zodat hij beter kon vloggen. De telefoon wiebelt nu niet meer zo. Jongens houden toch altijd een beetje van gadgets. Dat geldt voor mij dus ook!

Tegen vier uur gaan we terug naar de camping. Dit keer met de trein. Deze blijkt bijna tweemaal zo duur en mogen we daarna nog zes kilometer terug lopen naar de camping. Ach ja….Voor een stukje lopen draaien we de hand niet meer om. Hebben we vandaag toch nog achttien kilometer gelopen.

In de avonduren schilderen we nog wat. Wat werken aan de website. Een filmpje kijken. Een puzzelboekje of wat lezen. We hebben rond tien uur de pijp wel leeg elke avond. Het is een druk leven dat reizen.