We zijn met de camper in de buurt van mijn oom en tante die de winter verblijven in Torrevieja. Torrevieja is vooral bekend vanwege de twee grote zoutmeren die de plaats rijk is. Het ligt langs de zee en er komen zeeschepen die het afgeschraapte zout uit de meren ophalen en naar het noorden van Europa vervoeren.

Verder ken ik zelf de plaats alleen van foto’s die mijn tante geregeld op Facebook plaatst. Nu gaan we mijn oom en tante naar twintig jaar weer eens zien en ook de plaats Torrevieja.

Het is even een beetje spannend of het onderling wel klikt, wanneer je elkaar ruim twintig jaar niet hebt gezien. Voor hetzelfde geldt valt er naar een uur zo’n ongemakkelijke stilte. Het tegendeel is echter het geval.

We kunnen met de camper bij hen op de urbanisatie staan. Dit is een kleine woonwijk omringd door een muur en een hek, dat is er tegen inbraak. Veel van deze huizen worden alleen gebruikt in de winterperiode. De camper staat mooi voor de deur en de aanhanger op het erft bij mijn tante.

Mijn tante Ria is een zus van mijn vader. Mijn vader is dus de vader van mij, Ramon. Dat begrepen de meeste van jullie vast wel, omdat ik degene die alles typt. Mijn oom noemen we De Jean. Ze wonen zeven maanden per jaar hier in Torrevieja en de resterende tijd in de omgeving van Antwerpen.

Ze houden van goed eten, een lekker drankje en gezelligheid.

We eten heerlijk elke avond, drinken en praten en gaan voor ons doen laat naar bed. Venry vindt het erg leuk hier en blijkbaar heeft hij behoefte aan een opa en oma, want hij spreekt ze ook al zo aan. Voor ons is het ook fijn, want mijn tante vindt het ook leuk dat er even een kleine rondloopt. Haar eigen kleinkinderen zien ze natuurlijk niet zoveel momenteel.

De Jean is onze reisleider, hij laat ons met de auto zien hoe groot Torrevieja nu eigenlijk wel niet is. Hij heeft er duidelijk plezier in om ons rond te leiden en het een en ander te vertellen. Ik kende hem eigenlijk niet zo heel goed, omdat hij later in onze familie kwam en ik toen ook al wat ouder was. En eerlijk gezegd, mijn familie van mijn vaders kant is erg groot. Ze waren thuis met vijftien kinderen en ze woonde in België. Erg vaak zag ik ze dus ook niet allemaal. Enkel wanneer we op bezoek gingen bij mijn opa en oma of op een familiefeest.

“Wat lust je te drinken, Miranda?”

“Doe mij nog maar een glaasje water.” ,zegt Miranda. Even voor de duidelijkheid, Miranda drinkt al zeker twintig jaar geen alcohol meer.

“Nou, dan krijg je van mij water, wil je er een handdoek en zeep bij?”, vraagt de Jean.

---

En ook ik moet eraan geloven. Een avond heb ik genoeg gedronken.

“Wat lust jij nog te drinken, Ramon?”

“Doe mij maar effe niks,’ zeg ik.

Venry wil niet meer met ons mee en wil graag bij “oma” blijven. Tante Ria vindt het prima en wij maken gebruik van de fietsen om nog wat inkopen te doen bij een winkelcentrum. Miranda is jarig en twintig jaar getrouwd en de zus van Miranda, Wendy, is ook nog jarig. Zit wel drie jaar verschil tussen. Daar moeten Miranda en ik even een gebakje op eten.

Voor Venry gaan we inkopen doen in het winkelcentrum, zowel voor Sinterklaas als voor zijn verjaardag. Nu kan dat ongezien. Sinterklaas heeft gevraagd of wij dit jaar de inkopen willen doen, omdat hijzelf in Nederland verblijft. We hebben Sinterklaas medegedeeld dat wij dit met liefde en plezier van hem willen overnemen. Vanmiddag gaan we met zijn allen eten in een restaurant voor de verjaardag.

Het voordeel met mensen die al zolang ergens komen, weten ook precies waar je wel en niet moet zijn om te eten. Dat heeft zijn voordelen, want zo weet je zeker dat het te eten is.

Na het eten gaan we nog te voet langs de boulevard of zoals ze hier zeggen: de dijk! Het weer laat ons vandaag alleen in de steek op deze feestelijke dag, maar dat mag de pret niet drukken. Alle dagen mooi weer, behalve vandaag!

Na onze korte toer langs de boulevard, tijd voor een laatste drankje voordat wij terug gaan naar huis. Een lekker cocktailtje gaat er altijd in.

Van al dat drinken moet je af en toe ook eens naar het toilet. Dat ga ik dus eerst doen. Wanneer ik van de wc afkom, zie ik Venry in de gang naar het toilet staan en tegenover hem staat een oudere vrouw met een wijzende vinger hem toe te spreken. In het Spaans, wat ik niet versta. Venry ziet mij en begint heel hard te huilen en komt achter mij staan. De vrouw blijft doorpraten tegen hem. Ik begrijp er enigszins uit dat hij haar voor mijn tante aanzag. Helemaal begreep ik het niet. Was de vrouw nu boos of niet?

Uiteindelijk bleek dus dat Venry richting het toilet was gegaan om mijn tante die ook daarnaartoe was te laten schrikken. Hij stond dus om de hoek van een muurtje haar op te wachten. Venry hoorde een deur en iemand komen aanlopen. Hij sprong achter de muur vandaan en riep: “Boe!”

Je begrijpt het natuurlijk al! Het was niet mijn tante maar die andere vrouw. Die vrouw is zo ongelooflijk geschrokken en Venry dus ook. Hij was van streek geraakt en die vrouw probeerde hem gerust te stellen. Venry zal nu wel niet meer zo snel iemand laten schrikken!

Deze avond, op de verjaardag van Miranda, wil Venry ook bij mijn oom en tante slapen. In de middag heeft hij het bed opgemaakt. Ze gaan eerst samen op de slaapbank nog een stuk van de film van Harry Potter kijken en dan gaat hij naar bed. Ik geef hem een dikke kus en Miranda ook. Miranda en ik hebben eindelijk even privacy en de camper voor onszelf. En dat nog wel op onze trouwdag en de verjaardag.

Iedereen wil nu natuurlijk graag weten hoe het verhaal afloopt? Toen Venry eenmaal naar bed moest en alleen op die kamer lag, mistte hij papa ineens. Hij zei dat hij nog geen kusje van mij had gehad. Mijn telefoon rinkelde.

“Papa, ik heb nog geen kusje van jou gehad.”

“Wel drie!”, zei ik. “Nu lekker gaan slapen. we zijn heel dichtbij jou in de buurt.” Nog geen twee minuten later ging de telefoon weer. Hij wilde toch bij ons in de camper slapen. Ik was er al bang voor….

De volgende avond heeft hij wel bij ze geslapen op de slaapbank, tot de volgende ochtend acht uur. Venry was erg blij met zijn surrogaat-oma en opa. Er zijn natuurlijk maar twee echte opa’s en oma’s, maar die zitten in Nederland.

---

De laatste dag voor vertrek breekt aan. De Jean brengt ons nog naar een groot winkelcentrum buiten Torrevieja waar we nog nieuwe kleding kunnen kopen. De kleren slijten hard, zeker omdat we veelal steeds roterend dezelfde kleding dragen. Venry blijft bij mijn tante. Echt enorm fijn dat hij ons ergens naartoe brengt. Kan niet anders zeggen dan dat we de afgelopen paar dagen enorm in de watten zijn gelegd. Voor ons is het een dagje uit met zijn tweeën.

Aan alles komt een einde, dus ook weer aan dit feest. De volgende ochtend ontbijten we nog met zijn allen en zijn we om half een klaar om te vertrekken naar de volgende plaats, zij het met lichte tegenzin.

Venry, tante Ria (oma) en de Jean (opa) hebben afgesproken dat ze vanavond om half acht nog iets kijken en dan tegelijkertijd een ijsje eten. Venry in de camper en hun in Torrevieja.

Tante Ria en de Jean, het was erg gezellig en tot de volgende keer. Zal dan wel Belgie worden!