Miranda is degene die contact onderhoudt met mensen en ook nieuwe contacten maakt via verschillende sociale media. Zo komen we soms ook weer aan een nieuwe plaats om naartoe te gaan. Miranda heeft contact met iemand op Telegram in een campergroep. Hier schrijft ze met iemand die Daphne heet en ze hebben een camperplaats in aanleg. Hun terrein ligt net buiten Aspe.

Aspe ligt ter hoogte van Allicante en ongeveer een kilometer of dertig naar het binnenland. Wat hier meteen opvalt in de omgeving is natuurlijk het landschap dat weer volledig anders is dan in de omgeving van Calpe. Zelf twijfel ik even waar we nu terecht gaan komen. We komen op een smalle weg terecht richting de camperplaats en deze weg wordt nog smaller en slechter. Het blijft op smalle wegen toch een heel gevaarte met de aanhanger erachter.

Daphne staat ons op te wachten bij de poort. We rijden over een grindpad met laaghangende takken naar een grotere grindplaats. Aangezien er verder geen gasten zijn, moet de camper die er al staat van hun zijn. In mijn gedachte vraag ik mij af hoe snel we het hier gezien hebben. Leeg camperterrein, voor Venry niets te doen en zeker vijf kilometer bij het dichtstbijzijnde dorp vandaan!

De ontvangst is heel hartelijk. Patrick en Daphne laten ons alles zien op het terrein en we drinken gezellig wat met elkaar. We mogen gebruik maken van de fietsen en van een auto. Er lopen kippen rond en er is een hondje die Toon heet.

Aangezien ze er nog niet lang wonen is er op het terrein nog voldoende te doen. We kunnen dus ook nog klusjes doen, als we dat willen. Misschien wordt het toch nog leuker dan ik in eerste instantie dacht.

Elke ochtend liggen er verse sinaasappels klaar, af en toe met mandarijnen of een granaatappel. Deze groeien hier gewoon in de tuin. Venry voert elke ochtend met Daphne de kippen en speelt met Tonie. Zo hebben we de hond genoemd. De kippen hebben ook een naam gekregen: Mw. De Zwart en Sneeuwwitje.

Miranda helpt mee in de tuin, ik haal elke dag een stukje leeg van een schuur waarin allemaal rommel ligt. Venry helpt ook met kleine klusjes. Het voelt fijn om een beetje mee te helpen, zeker omdat we gebruik van fiets en auto mogen maken. Zelf vinden wij ‘voor wat, hoort wat!’

Zelf loop ik een ochtend naar Aspe om boodschappen te doen en er even alleen op uit te gaan. Miranda en Venry vermaken zich prima op de camperplaats.

Ik loop twaalf kilometer in totaal. Wat een prachtige omgeving met allerlei fruit en bloemen. Heerlijk al die kleuren en dat leven!

Het blijkt een hele ontspannen camperplaats te zijn voor ons. Relaxen, wandelen, fietsen, met de auto op pad, meehelpen, school met Venry en weinig mensen in de omgeving. Voor mij werkt dit altijd erg ontspannen. Venry heeft wel voor de eerste keer een hele week straf. De straf houdt in: niet op de computer of tablet en niet videobellen met vriendjes. We hebben namelijk gemerkt dat het gedrag van Venry erg veranderd wanneer hij Youtube of online-computergames heeft gespeeld. Dat kunnen we niet hebben, in het dagelijks leven niet, maar zeker niet in de camper. Hij mag nog wel op de Nintende om Minecraft te spelen. (Dit is een bouwspel voor degene die niet weten wat het is.)

Aangezien we gebruik kunnen maken van de auto, gaan we nog op zoek naar een massagestoel voor Miranda. In Elxe, ongeveer een kwartier bij Aspe vandaan vinden we een speciaalzaak. We maken er een middagje uit van!

Een massagestoel past nog wel in de aanhanger. Indeling wat aanpassen. We zijn geslaagd en gaan nog een bezoek brengen aan Elxe. Sommige mensen zeggen weleens, wanneer je een stad hebt gezien heb je ze allemaal gezien. Tegen die mensen wil ik zeggen dat ze dan maar eens wat meer steden moeten bezoeken. Niet een dorp of stad is hetzelfde.

Wanneer we terug zijn op de camperplaats, krijgt Patrick, de eigenaar van Miranda de eerste massage. De eerste massage ook weer voor Miranda in meer dan twee maanden tijd.

Miranda gaat met Daphne en een vriendin die vanuit Nederland is overgevlogen een middagje naar Allicante. Venry en ik blijven op de camperplaats. Voor Miranda ook fijn om er even uit te zijn, zonder ons.

De week verstrijkt. Sterker nog we staan er al bijna tien dagen. En dan te bedenken dat ik me nog afvroeg hoe lang we het hier zouden volhouden. We gaan nog een heerlijk dagje Geocachen in de omgeving. Een rondwandeling van dertien kilometer. Het weer is prachtig. En steeds wanneer we gaan lopen en ik neem meer water mee, blijkt het toch steeds weer te weinig. Venry drinkt in zijn eentje al bijna anderhalve liter water. De volgende keer met warm weer, minimaal drie liter water meenemen.

Onderweg komen we verlaten huizen tegen. Dit wil Venry graag zien, want dat blijft een beetje spannend. Dit zijn huizen die al wel erg lang verlaten zijn. Hier is niets meer te vinden dat tot het meubilair of iets dergelijks behoort. Volgens mij iets wat je in Nederland niet snel zult zien in deze toestand, het is dan allang opgeruimd.

Nu weer zes kilometer terug naar de camperplaats. Venry draait zijn hand niet meer om van wandeltochten tussen de tien en twintig kilometer. “Hoe ver is het lopen?” ,vraagt hij dan. “Vijftien kilometer zoiets.”, antwoord ik. “O, dat is niet zover.” ,zegt hij dan.

Een van de laatste dagen neem ik nog de tijd om onze camper goed af te soppen en ook die van Patrick. Die kan ook wel een sopje gebruiken. Langzaamaan komt de tijd dat we gaan vertrekken. De volgende bestemming roept: Torrevieja.

We gaan mijn tante en oom bezoeken. Dit is een zus van mijn vader, die ik al twintig jaar niet meer heb gezien. Ze hebben een tweede huis in Spanje waar ze de winter verblijven. Een beetje spannend is het wel, voor hetzelfde geldt valt er binnen een uur een ongemakkelijke stilte. We gaan het ontdekken……

De dag breekt aan dat we gaan vertrekken. We zijn hier uiteindelijk elf dagen geweest en dan te bedenken dat ik me het eerste moment toen we aankwamen dacht: “Hoe snel zullen we hier weg zijn?”

Patrick en Daphne, bedankt voor het leuke verblijf en heel veel succes met al jullie plannen en uitdagingen!!