Langzaamaan wordt het tijd om terug te gaan richting Nador, waar we de auto moeten gaan inleveren. Alvorens naar Nador te rijden gaan we eerst nog stoppen in Chefchaouen en Al Hoceima. Deze laatste plaats zijn hebben we al bezocht met Layla die in Nador woont. Het wordt ook langzaamaan tijd. We hebben het wel een beetje gezien in de hostels, hotels en appartementen.

Chefchaouen

Chefchaouen is een plaats die tegen een bergwand is gebouwd en bekend staat als de “blauwe stad”. Het weer is momenteel even omgeslagen en is grauw en nat. Op de tocht van Ifrane naar Chefchaouen zijn we bij een tankstation nog een Ier tegengekomen die ook op weg is naar deze plaats. Hij gaat naar de camperplaats daar. Het voordeel met een camper is dat je een eigen plek hebt, die wij nu een klein beetje missen. We spreken met hem af dat we de volgende dag bij hem op bezoek komen.

Ons hotel ligt bovenaan de stad. Nadat we ons geïnstalleerd hebben in onze kamer gaan we nog even het stadje in. We zijn wel wat op onze hoede om de stad in te gaan, ook deze plek behoort tot de zeer toeristische trekpleisters. Het valt echter enorm mee en er is niemand die wat van ons wil. Het enige wat verschillende mensen ons vragen of we de douche zoeken? We snappen niet wat ze hiermee bedoelen. We vragen er ook niet op de door en zeggen gewoon dat we geen douche zoeken.

Chefchaouen is een echt doolhof met alle kleine steegjes en trapjes. Zelf Googlemaps raakt in de war.

We brengen een bezoek aan de camperplaats om de Ier te bezoeken, zoals afgesproken. Hij had niet gedacht dat wij zouden komen en had om twaalf uur een afspraak in de stad met een gids die hem zou rondleiden. Na de rondleiding zou hij ons een bericht sturen, zodat we hem konden ontmoeten ergens in de stad. We vinden het prima, want we hebben inmiddels een Nederlands gezin ontmoet Maartje, Kaj, Jasmijn en Hugo. Een meisje van negen jaar en een jongetje van vier jaar. We brengen een uurtje of drie met hen door. Ze hebben in Nederland hun huis verkocht en zijn nu ook met de camper op pad. De dochter krijgt ook les via de Wereldschool, wat ook voor hen niet altijd meevalt.

Het leren met Venry staat op een lager pitje, want het valt niet mee om hier een goede structuur op te pakken. Het streven was om eind april met groep vier klaar te zijn, dit gaan we niet redden. Het plan is bijgesteld naar eind juni. Dit is ook de periode dat de reguliere school klaar is.

In de middag appt de Ier dat hij klaar is met de gids, die erg tegenviel. Hij zit in een cafe aan het bier. Bier? Ok, dat lijkt me wel een keer lekker. We gaan richting de plek waar hij zich bevindt. Het is even zoeken naar de plaats waar hij zit. Eenmaal gevonden neem ook ik een biertje. Ik moet wel zeggen, dat ik het eigenlijk niet echt mis en het ook wel prettig vind dat er hier niet gedronken wordt.

De nachten in het hotel zijn wat onrustig. Dit komt door de bouwplaats waar dag en nacht gewerkt en een generator draait. Het is de zware bromtoon van de generator die de kamer binnenkomt en bij het belasten door machines steeds in een andere bromtoon veranderd. Het doet mij denken aan de generator op een schip, die je hoor je vaak ook op de achtergrond in een woning wanneer je stilligt en de hoofdmotor staat uit.

Na twee nachten verlaten we Chefchaouen om verder te rijden richting onze laatste plaats in Marokko….

Al Hoceima

Dit is weer viereneenhalf uur rijden vanuit het binnenland naar de kust. We komen nu terecht in de Noordelijke Atlasgebergte. Het landschap blijft mij keer op keer verbazen en kijk ernaar uit om hier weer terug te komen in Oktober en te voet rond te trekken.

Onderweg stoppen we bij een Shellstation om te tanken en wat te drinken. Tanken wordt hier gedaan door personeel. Dat doe je dus niet zelf. Nadien geef je een fooi van 10 of 20 cent.

Er werkt een meisje in de bediening en Venry valt weer in de smaak. Ze vraagt aan ons of we op Instagram zitten of Facebook. Nee, daar zitten we niet op. Ze is helemaal weg van Venry met zijn lange blonde haren. Miranda heeft nog een geschilderde steen met onze website erop. Deze schenken we haar en met Venry op de foto. Nu staat ze zelf op onze website!

Na de koffie rijden we verder richting Al Hoceima, nog hondervijfentwintig kilometer wat nog ongeveer twee uur rijden is door de bergwegen. Helaas ligt er geen mooie snelweg door het binnenland naar het noorden.

Voor de tweede keer zijn we in Al Hoceima. In deze plaats, je zou het een badplaats kunnen noemen vanwege de stranden aan de kust, komen in de zomer ongeveer één miljoen mensen op vakantie. Het stadje puilt dan uit. Nu is het er rustig en zijn wij weer een van de weinige buitenlanders, daarmee bedoel ik dan blanken. Er komen namelijk wel heel veel Europese Marokkanen hiernaartoe voor vakantie, dit zou je natuurlijk ook buitenlanders kunnen noemen.

Ons appartement zit een beetje op de rand van het stadje. Het is dat we Marokko inmiddels een beetje kennen, anders zou je denken dat we in een achterbuurt terecht komen. Dit komt doordat de bouwstijl, afwerking, straten en het afvalbeleid heel anders is dan wij gewend zijn. Het appartement is op het eerste gezicht netjes en schoon. Wel kaal en ongezellig.

Bij nadere inspectie blijkt het allemaal niet zo schoon te zijn en gaan we eerst even aan de schoonmaak. Het is binnen ook erg donker, ondanks de verlichting. Dit heeft ermee te maken dat er slechts een raam is, dat in de slaapkamer zit. Het voelt dus kil en donker aan.

Was Miranda ziek in Agadir, ben ik het nu dus. Ik lig bijna twee dagen in bed en breng veel, heel veel bezoeken aan het toilet. Pas in de middag van de dag voordat we weer vertrekken, voel ik me een beetje beter. We pakken de auto nog even en rijden wat rond in de omgeving, waaronder een bezoek aan het strand. Op de terugweg, word ik, nadat ik een rotonde verlaat aangehouden door de politie. Volgens hen had ik een auto die op de rotonde zat geen voorrang gegeven. Ik herkende me niet in de situatie, maar aangezien ik geen Frans spreek, ben ik niet in discussie gegaan.

Hoewel ik niet geloof in vrijdag de dertiende, wat het wel was, kreeg ik dertig euro boete. Veertien dagen rondgereden en de laatste dag een bekeuring. Gezien de rijstijl van veel mensen hier, had het erger gekund.

Melilla – Spanje

De auto brengen we terug naar Nador Airport, eigenlijk heet het Mont-Aroui en ligt het vijftig minuten bij Melilla vandaan. Een oude Mercedestaxi brengt ons terug. De hele rit kost vijfentwintig euro, wat een prima prijs is voor de afstand en de tijd. Het Marokko-avontuur zit er bijna op. Ik vond het een fantastisch ervaring en het beste wat we tot nu toe op de campertrip hebben gedaan. We zijn blij dat we het met de rugzak hebben gedaan en niet met de camper. Met de camper hadden we nooit al deze ervaringen gehad met de lokale mensen en het echte Marokko niet op deze manier leren kennen. Ik ben ook wel blij dat we weer teruggaan naar onze camper. Weer even onze eigen plek en persoonlijke ruimte.

Nu hebben we nog twee nachten in Melilla voordat de ferry teruggaat naar Malaga. Dit doen we de volgende keer wel anders. Niet meer vooraf de terugreis boeken. We reizen sowieso buiten het seizoen dus voor mensen te voet is er altijd plaats op de boot.

Na Marokko is Melilla weer even een hele andere wereld. Schoon, complete straten, andere bouwstijl en andere prijzen natuurlijk.

Melilla is een kleine enclave in Marokko waar je niet zomaar weg kunt, behalve via de douane of met de ferry. Het is ongeveer hemelsbreed zeven kilometer lang en vier kilometer breed. Het barst er van de auto’s.

Hieronder volgen een paar foto’s van het fort.

Nog wachten tot vanmiddag drie uur en dan gaan we vertrekken. Terug naar Malaga waar we vanavond om tien uur zullen arriveren en we een goedkope Airb&b hebben gevonden in Malaga. Een nachtje in Malaga voordat we de huurauto op kunnen halen die ons naar Aspe brengt waar de camper staat.

We rijden op onze terugreis nog even lang Vera op waar Peter en Sonja die we in Calpe hebben ontmoet staan. Het ligt op de route dus we gaan nog even op de koffie.

Om zes uur in de avond als het donker is komen we aan op de camperplaats in Aspe bij Patrick en Daphne. We zijn weer thuis om het zo maar even te noemen. En is het Marokko-avontuur voorlopig even voorbij.