RamonVandaag is alweer de laatste dag hier in Tamlil. De tijd vliegt en we komen tijd tekort er is hier eigenlijk nog zoveel te zien. Enige waar ik zelf even naar verlang is een ‘normaal’ toilet in plaats van een gat in de grond. Kan me moeilijk ontspannen om het even discreet te houden. Ben mijn hele leven opgegroeid met een toilet waar je op zit, dit begint al als kind van een of twee jaar oud. Ik ben dus een soort geconditioneerd waar ik nu dus hinder van ondervind.
Tijdens het ontbijt hebben we nog een gesprek over onze onderlinge culturele en religieuze verschillen en gaan we juist in het gesprek op zoek naar wat ons verbindt ondanks de verschillen. Het nuttigen van de gezamenlijke maaltijd en de toewijding aan God (Allah) zijn al verschillend. Jezus Christus speelt bij ons in het westen een geheel andere rol dan de Profeet Mohammed. De Profeet Jezus komt ook in de Koran voor, het verhaal is alleen wat anders. Jezus kan bijvoorbeeld als baby spreken. (Koran 19: 27-34)
Jezus komt 25 keer voor in de Koran en Maria heet in de Koran Maryam. Ook zij ontvangt hier de baby Jezus onbevlekt. Volgens de Koran horen de moslims in alle Profeten te geloven (Koran 3:84). Jezus Christus is er hier een van. Volgens de Koran heeft Jezus gezegd dat er na hem nog een Profeet komt die zal heten Ahmad (Mohammed) (Koran 61:6).
Jezus Christus is volgens de Koran niet gestorven aan het kruis, noch gedood. (Koran 4:157-158). Volgens de Koran vroeg Jezus (Isa) aan iemand om voor hem te sterven aan het kruis. Ook herkennen zij Hem niet als de Zoon of een Zoon van God. (Koran 19:35, 4:171-173, 5:116).
Is dat nu eigenlijk belangrijk voor de omgang en wat verbindt ons nu wel met elkaar?
De belangrijkste boodschap die wij in elkaar zien is dat wij allen levende wezens zijn en de meeste van ons liefde en geweldloosheid nastreven. Een gelovig mens die zich misdraagt, dus gewelddadig is en ook gelovig niet perse in het paradijs of hemel hoeft te komen. De intentie is een goed mens te zijn vanuit het hart en het verstand. Ongeacht het geloof. We kunnen juist heel veel leren van elkaar. De toewijding die ze hebben aan het gebed en aan God (Allah) is vele malen groter dan onze toewijding. Bij veel van ons speelt God geen of nauwelijks een rol en beschouwen velen van ons het als een zwakte wanneer je in God gelooft.
De laatste jaren zijn er ook enorme donkere wolken boven religie komen te hangen omdat veel ontaard in geweld tegen elkaar. En zolang wij met elkaar blijven strijden over welke profeet of boek er nu gelijk heeft zal er nog lang oorlog zijn. Daarnaast is er in het Westen een zware lading komen te liggen op de woorden “God is groot”. In Marokko hebben deze woorden voor ons een geheel andere lading gekregen. Het maakt niet uit of je nu gelooft in Jezus, Mohammed of Krishna de boodschap is vrede, liefde en geweldloosheid.
Helaas wordt de wereld geregeerd door geld en macht en deze krachten blijven ons tegen elkaar uitspelen, verwarring en polarisatie veroorzaken. Wat ik hier beschrijf staat overigens geheel los van wat ik zelf geloof.
We zijn bijna boven op de berg. Ik schat dat we dan op een hoogte van tweeduizend meter zitten, het voelt niet zo omdat we al hoog zitten hier in de Atlas.
Venry loopt goed. Die is niet bang, hij loopt voorop met onze gids Jamal. Venry geniet volop en is een hele goede loper. Ik ben trots op hem. Die jongen maakt schitterende avonturen mee.
Hier vind je nog echte rust en ook het leven is hier nog traditioneel. Mensen die transport met de ezel doen of gewoon op de rug dragen en de herders die de hele dag op pad zijn met hun geiten of schapen. Het leven is hier puur, eenvoudig en hard.
Eenmaal boven eten we weer met zijn allen op de berg. Deze mensen zijn meesters in het bereiden van eten in de natuur met eenvoudige middelen. Daarna gaan we weer beginnen aan de afdaling die gaat via een andere weg. De afdaling is enger dan het steigen.
We willen een klein beetje doorlopen, want het is nog een behoorlijk stuk lopen met de afdaling en het weer lijkt om te slaan. Ik probeer toch te vertrouwen op Jamal en zijn vrienden. Die wonen hier al hun hele leven en hebben voldoende ervaring in de bergen . Vooral Miranda vindt het afdalen spannend.
Afgezien van het feit dat we Wafaa nog moeten zoeken, zijn we toch weer op tijd terug bij het gasthuis. Hier breken we meteen onze tentjes af en slapen we met zijn allen binnen. Dat scheelt weer voor de ochtend en kunnen we alles ook droog inpakken.
We genieten nog van een heerlijk gerecht en gaan dan lekker slapen. Morgen naar de volgende geweldige plaats: Taghia!
Mohammed, Jamal en de rest van de familie bedankt voor al jullie goede zorg en het fantastische avontuur!
