Tja, ik vind het lastig wat ik moet schrijven over deze paar dagen op “camperplaats” La Fabrica. We kwamen eigenlijk op deze camperplaats terecht via iemand waarmee Miranda contact had in een Telegramgroep voor camperaars.

Deze mensen waren ook met kinderen op pad en aangezien we toch weer terug reden richting Aspe en Dolores op de route lag konden we net zo goed even gaan kijken. Wellicht was het een optie voor langere tijd nadat we in Aspe zijn geweest. La Fabrica ligt vlakbij Dolores. Het is in elk geval een bijzondere omgeving waarin wij terecht komen. Ik waan me even in een heel ander gebied dan Spanje. Een westernfilm is een beter omschrijving , alleen zonder de cowboys. Cowboy? Dat betekent eigenlijk gewoon Koejongen. Zo klinkt het ineens een stuk minder stoer! Ja, ja soms kom je pas op latere leeftijd tot bepaalde inzichten!

De omgeving is vlak, kaal en dor. De hoogste berg is een uur fietsen, dus dat schiet niet echt op. Bergen mogen niet verder dan vijf kilometer loopafstand zijn. De ontvangst door campingeigenaar Jonathan op de camping is erg hartelijk. Jonathan en een maat waren er nog niet zo lang mee bezig. De camping is te omschrijven als ‘alternatief’ en geheel anders dan waar we tot nu toe op hadden gestaan. We hebben hoofdzakelijk op “seniorencamperplaatsen” overnacht.

De camperplaats is verdeeld in twee helften door een lange schutting met een tussendeur. Aan de kant waar wij staan, lopen losse honden en katten. Het is een camping waar het wat “vrijer” is. Wijzelf hebben minder goede ervaringen met loslopende honden en katten op een campingterrein. Ik denk hierbij dan vooral aan urine en uitwerpselen. De verdeling bestaat uit gezinnen met kinderen, senioren en enkele alleenreizenden. De meesten staan hier langer of heel erg lang.

Wij blijven drie nachten om daarna door te reizen naar Aspe, waar we gaan passen op een huis, hond en kippen.

We installeren alles weer en hebben onze eerste korte ontmoeting met het Nederlandse gezin. Ikzelf heb al vrij snel een conflict met een andere camperaarster. Aangezien er hier dus loslopende honden zijn en een hond volgt mij hierdoor dus naar de andere kant van de camperplaats door de tussendeur. Ik loop nietsvermoedend verder en mij van geen kwaad bewust. De hond begint meteen te vechten met een andere hond. De eigenaresse van de hond die mij is gevolgd, komt aangesneld en met veel stampen en schreeuwen krijgt ze haar hond los.

Van een andere camperaarster krijg ik meteen de opmerking dat ik de deur dicht moet laten en op de honden moet letten dat ze mij niet volgen. Ik zeg tegen de vrouw dat dit mij niet bekend was dat die deur dicht moest blijven en dat ik ook niet verantwoordelijk ben voor de loslopende honden. Dit is de verantwoording van de eigenaren.

Niet veel later komt dezelfde vrouw naar mij toe, met de mededeling dat de kinderen in de loods aan het spelen zijn en er een “enorme” bende van maken. Ik vertel haar dat de kinderen zover ik weet met de kussens van de bank een bunker aan het maken zijn. Volgens haar zijn de andere mensen op de camping hier niet van gediend dat al die kinderen hier rondlopen, schreeuwen en rommel maken. Ik raak geïrriteerd van de vrouw en laat dit ook merken. De vrouw zegt dat ik niet boos hoef te worden. Dat doe ik wel, want ik ervaar dit echt als bemoeizucht, meld ik haar.

Ik informeer bij de beheerder en hij heeft de kinderen toestemming gegeven om in de hoek te spelen en dat ze beloofd hadden alles weer op te ruimen. Met de rotzooi viel het ook wel mee, behalve achterin de hoek. En geschreeuw was er al helemaal niet.

Met de vrouw sprak ik het uit. Ze bleek samen met andere vorig jaar dit terrein te zijn begonnen met het idee om rustige plek te hebben in de winter. Ze wilden geen kinderen en er waren al de hele zomer schreeuwende kinderen geweest. Ik zei haar dat er heel veel camperplaatsen zijn waar alleen senioren zijn en anders is het misschien een idee om kinderen te verbieden. Wij kwamen nu juist hiernaartoe omdat er wellicht meer kinderen zouden zijn. We merkten al snel dat er hier teveel ‘kapiteins’ rondliepen.

Van de beheerder kregen wij weer een geheel ander beeld van de situatie. Hij en een maat van hem hadden dit vorig jaar gekocht, niet eens met het idee om er een camperplaats van te maken. Tijdens het opruimen hadden ze mensen uitgenodigd via een website om te komen helpen met opruimen en de boel in orde te maken. Ze mochten dan met de camper gratis staan. Deze mensen staan er nu dus nog en hebben nu het gevoel gekregen dat zij ook mee kunnen bepalen op het terrein.

De beheerder doet er alles aan om het meteen op te pakken en te verbeteren. De camping is vooral gebaseerd op wederzijds vertrouwen.

Het Nederlandse gezin heeft ook alles verkocht en achtergelaten in Nederland. Ze wonen met zijn viertjes in een camperbus, wat net iets compacter is dan een camper. De man heeft de camper helemaal zelf betimmerd. Ik vind het knap dat zij met zijn vieren op deze manier kunnen leven op deze ruimte. Het is toch weer geheel anders dan in onze camper. Zij zijn van plan om zich ergens anders te vestigen en niet van plan om erin te blijven wonen. Net wat anders dan wij willen. Die gedachten koesteren wij zelf niet, om ons ergens te vestigen. De familie heeft twee kinderen van zes en acht. Een jongen en een meisje.

We komen er ook achter dat van alle gezinnen die we tot nu toe kennen of ontmoet hebben wijzelf de enige zijn die schoolonderwijs geven. Alle andere ouders doen dit niet of nog niet, ieder met hun eigen argumenten. Het leven zelf is ook een enorme leerschool. Wijzelf willen graag van twee walletjes eten en naast de School van het Leven ook het reguliere onderwijs geven. Ik voel het als een enorme verantwoordelijk ten opzichte van Venry. Hij wordt van de fysieke school gehaald en zo de kans ontnomen om zich hier verder te ontwikkelen, dus wij zijn dat aan hem verplicht. Het is tenslotte onze keuze om deze reis te maken en voor onbepaalde tijd deze manier van leven te kiezen. Door hem dus zelf les te geven, kan hij altijd weer in het schoolsysteem instromen in de juiste groep. Ik wil niet dat hij mij of ons later kan verwijten, ondanks een schitterende ervaring, dat wij hem wat educatie betreft iets ontnomen heb.

Even voor alle duidelijkheid: elke ouder of gezin is vrij om te kiezen wat de beste opvoeding en educatie is voor hun kind, zolang liefde en vertrouwen de basis vormen!

Miranda geniet ondertussen van haar nieuwe vouwfiets en het beschilderen van stenen. Venry is de hele dag aan het spelen en heeft vrij van “school”. Zo vaak ontmoeten we geen kinderen. Ik ga zoveel mogelijk wandelen. Ben hier wel zo klaar met wandelen, weinig te zien en te beleven. Een uitdagend landschap is voor mij belangrijk om van het wandelen te kunnen genieten. Het mag avontuurlijk aanvoelen.

We zijn er samen al wel achter dat dit geen camperplaats voor ons is. Er is in de omgeving niets en ook de alternatieve setting is niets voor ons. Het klinkt misschien ouderwets, maar wij staan liever op ‘seniorencamperplaatsen’, in tegenstelling tot de meeste gezinnen.

Venry heeft het erg gezellig met de kinderen van de buren en we eten elke avond met elkaar een maaltijd en wisselen natuurlijk onze verhalen en belevenissen uit.

Goede reis en wellicht komen we elkaar nog weer ergens onverwacht tegen!