Miranda had een hostal gereserveerd in Tamraght, een plaats boven de stad Agadir. Hier langs de kust zijn veel surfers te vinden vanwege de golven en het weer dat hier het hele jaar lekker warm is.

L

Het dorp op zich is niet echt geweldig, hier zijn we ondertussen al aangewend dat het meeste er hier uitziet of het nog allemaal moet worden afgemaakt. Zo ook met Tamraght. Straten liggen er wel, maar niet zoals wij kennen.

Onze hostal ligt in zo’n wijk en het is een hobbelige rit om er te komen. Gelukkig hebben we een Dacia Sandero gehuurd, wat een hoger model is. Dit is hier in Marokko niet overbodig op de vele onverharde wegen.

Veel huizen worden hier nog echt helemaal met de hand gemaakt en komt er geen machine aan te pas. Zelfs het cement wordt allemaal met de hand gemaakt. Tegenover het hostal wordt er gewerkt aan een huis door twee mannen. Zij beginnen vroeg in de ochtend rond zeven uur en werken door tot het donker wordt, rond half acht.

Van binnen zijn de huizen steeds een verrassing.

De hostal wordt gerund door Gazzi en Steffie, alle twee gek op surfen. Er waren meerdere surfers, dus Venry wilde nu ook graag surfen. Dat vonden we prima.

In de avond genieten we eerst nog van het uitzicht. De volgende ochtend heeft Venry niet alleen surfles, maar gaan ook weer de schoollessen beginnen. Zit mijn vakantie er ook weer op na veertien dagen.

De volgende ochtend is het vroeg uit de veren. Eerst leren, dan ontbijten en dan surfles. De les duurt ongeveer van elf uur tot vier uur met anderhalf uur pauze erin. Goed eten dus. Het strand is hier vlakbij en Venry rijdt met Gazzi en Steffie mee. Wij rijden zelf.

Venry vond het eerst even spannend met allemaal vreemden in de auto en niemand sprak Nederlands. Hij moest kort even huilen. Eenmaal weg was het al snel goed en hij doet hard zijn best Engels te spreken. Hij moet nu veel meer Engels spreken omdat we veel anderstaligen tegenkomen in tegenstelling tot de camper. We ontmoeten dan hoofdzakelijk Nederlander, Duitsers en Belgen.

Wij arriveren een kwartier later. Eerst even zoeken waar we nu precies moesten zijn. Venry staat al klaar in zijn wetsuite om te surfen. Dit is dus surfen op de golven zonder zeil.

Uiteindelijk heeft de les toch drie uur geduurd en is het belangrijk dat Venry nog meer oefent. Je kunt het niet zomaar. We gaan nu terug naar de hostal zonder Venry. Hij wil graag met de surfleraar Gazzi en zijn vriendin Steffie mee terugrijden. Dat vind ik dan weer spannend. Niet dat hij mee terug rijdt, maar wel dat hij achterblijft op een vreemd strand in een onbekend land. Dat hoort nu eenmaal ook bij de stappen naar onafhankelijkheid.

In de avond eten we met zijn allen in de hostal. Op vrijdag is het standaard dat er in Marokko couscous wordt gegeten. In de hostal kookt een Marokkaanse vrouw een zeer goede maaltijd voor ons. Er zijn verschillende nationaliteiten aanwezig, Marokkaans, Italiaans, Duits, Engels en Maltees.

We zullen nu langzaam met de huurauto verder richting het noorden trekken, via Essaouira, La Jadida, Meknez, Ifrane, Chefchaouen, El Hoceima door naar Nador.