Inmiddels zijn we alweer zevenendertig dagen onderweg in Scandinavië, een schitterend deel van Europa. We zijn via Denemarken met de ferry naar Larvik in Noorwegen gevaren. Via de E6 wilden we naar de Noordkaap.

Het weer is prachtig in Noorwegen. Strakke blauwe lucht, zon en vierentwintig uur licht. Dit is overigens wel even wennen. Voordat we het in de gaten hebben is het ineens twaalf uur in de nacht en volop licht. Het slaapritme is even zoek.

Het reizen en rijden met de camper en aanhanger gaat nu veel beter. Ook het idee dat dit ons huis is en wanneer er iets gebeurd we letterlijk op straat staan is ook verdwenen. De camper houd ik netjes bij aan de buitenkant en motorisch. Ik heb veel zijranden opnieuw afgekit en ook de motor netjes schoongemaakt. Rubbers ingevet en onderdelen voorzien van kruipolie.

Tussendoor moet de boekhouding nog even gedaan worden en merk ik zelf dat ik niet veel zin heb om de website bij te houden. We gaan inmiddels ook wat meer onze eigen weg, eigen ruimte creëren. Zelf ga ik aantal keer per week wandelen/rennen door de bossen en de bergen. Dit vind ik heerlijk om te doen. Nieuwe landschappen ontdekken en werken aan mijn conditie en uithoudingsvermogen. Veel bewegen!

Met Venry ga ik op pad met de rugzak, vissen en roeien.

Vissen zijn we niet zo goed in. We presteren het om binnen vijf minuten twee hengels in de knoop te hebben. Aangezien ik niet zo’n visser ben en het op de meeste plaatsen alleen met een vergunning mag, die algauw veertig euro per dag kost, laten we het hierbij.

Via de E6 rijden we langs Trondheim, richting Narvik en Tromso. De route is schitterend en Noorwegen is prachtig, dat laatste wist ik al, omdat dit de vierde keer is dat ik Noorwegen bezoek.

In 2012 zijn Miranda en ik samen in Noorwegen geweest, we hebben toen om en nabij driehonderd kilometer gelopen van het Olav’s pad dat loopt van Oslo naar Trondheim. Hoewel Miranda en ik de nodige kilometers in de benen hadden van de verschillende voettochten, viel het Olav’s pad toch wat tegen. Dit ging niet zo zeer over de route zelf, maar meer over het contact met de Noren. Hieronder een paar foto’s van 2012.

Na een kilometer of driehonderd zijn we ermee gestopt en zijn toen met de trein naar Trondheim gegaan en zijn van daaruit met een ferry van Hurtigrutten naar Bergen gevaren. Een leuke ervaring voor Miranda tussen de fjorden door te varen. Een van de mooiste reizen naar Noorwegen was vroeger met mijn ouders. Ik was toen twaalf jaar. Mijn vader was jaren lang rivierloods op coasters die kwamen uit Bergen in Noorwegen.

Onze Opel Kadett ging mee in het laadruim en vanuit Rotterdam vertrokken we naar Noorwegen. Hier zijn we gevaren tot aan de Finsness, voorbij de Lofoten en op de terugweg is onze auto en wij er in Floro afgezet. We zijn toen met de auto aan het rondtoeren geweest en daarna met een andere coaster terug naar Nederland.

Op de foto’s zie je de verschillende blauwe coasters en ook de voltallige bemanning van een van de schepen met ons erbij. De man met de oorkleppen is de machinist en hier heb ik met een blik en een vislijn een of andere zeeduivel gevangen. Deze vis heeft de kok klaargemaakt. Je begrijpt nu wellicht ook wat beter waar mijn drang naar onafgebroken avontuur vandaan komt!

Philip en Ayla

Onderweg ontmoeten we ook nog verschillende leuke en interessante mensen. De eerste mensen waar we echt contact mee krijgen is op een familiecamping in Noorwegen. Venry krijgt hier contact met een Zweedse badmeester en juffrouw, Philip en Ayla.

Ayla en Philip hebben ook hun huis verkocht en wonen in hun camper. Ze verblijven een paar maanden hier op de camping om te werken en gaan daarna via Zweden door naar het zuiden. Ze hebben een zelfde visie op de maatschappij, politiek en de wereld als wij hebben. Ze doen aan de Wim Hof Methode en streven naar een liefdevolle wereld waarin menselijke vrijheid een groot goed is. Een vrijheid die sinds de opkomst van corona onder zeer grote druk staat. Vrijheid betekent voor ons niet perse een mooi huis, een baan, meubels en drie weken per jaar op vakantie kunnen en op je 65ste mogen stoppen met werken. Vrijheid betekent dat je hart kunt volgen en werkelijk datgene in je leven kunt doen, wat je echt wilt doen en niet wat van je verwacht wordt!

Venry gaat met Philip mosselen zoeken langs de waterkant en samen maken ze deze klaar in de pan. In veel mosseltjes vinden we hele kleine pareltjes, zoals je kunt zien. Philip en Ayla zijn twee vrije zielen!

Manuela

Op een avond staan we, wanneer we besloten hebben om naar Zweden te gaan in plaats van Finland, op een camperplaats bij een meer. We zijn de enige camper daar. Lekker rustig dus. We hebben onze tafel en stoelen neergezet en zijn aan het barbequen. Er komt een vrouw op een fiets aan die vol tassen hangt. We zien meteen dat ze op fietstocht is. We vragen of ze ook mee wilt eten. Dat laat ze zich geen tweemaal zeggen.

Ze heet Manuela en is vanaf Zwitserland op de fiets onderweg naar de Noordkaap. Op 1 mei is ze vertrokken. Bij ons roept dit de herinnering op aan de voetreis die wij in 2001 maakt van Nederland naar Spanje, die begon ook op 1 mei en wij gingen net als haar ook 5 maanden. Miranda kon nu haar massagestoel gebruiken om haar te masseren en Miranda kreeg een behandeling van haar, want Manuela is fysiotherapeut. Voor Manuela kwam alles als een geschenk uit de hemel en dit is dan ook geweldig om te geven.

Ze heeft de Noordkaap bereikt op de fiets en gaat nu weer rustig terug richting Zwitserland.

Briek, Angelika en Eva

In Zweden bezoeken we een waterval en hier ontmoeten we Briek en Angelika uit Antwerpen. Briek is 11 jaar oud, dus een leuk vriendje voor Venry. Ze vertelden ons dat ze op een camping in de buurt stonden. We besluiten om ook naar deze camping te gaan, zodat Venry een Nederlands sprekend vriendje heeft. De camping op zich is niet veel bijzonders en ligt in een skigebied in Zweden.

De camping zelf wordt omringd door bergen, bossen en meren en is in de winter waarschijnlijk een druk bezocht gebied voor langlaufers en skiërs. Op de camping komen we in contact met Eva. Zij is een voetreis aan het maken over het Olavspad richting Trondheim.

Miranda maakt samen met Briek, Venry en Angelika een tocht naar de top van de hoogste berg(1400 meter) met de skilift en loopt daarna naar beneden. Dit schijnt een nogal pittige afdaling te zijn, waarbij ze zo nu en dan op de billen naar beneden moeten.

Ikzelf ga alleen op pad om een beetje rond te rennen door de omgeving, wat ik zo vaak mogelijk probeer te doen. In de avond doen we gezellig barbecueën.

Op naar camping Lagom in de Grasmark om mee te helpen….