Een week Calp achter de rug. Wat een fantastische omgeving, wat een heerlijke plaats. De stad met de enorme rots in de zee, de prachtige ruige bergen in de omgeving en de heerlijke blauwe Middellandse zee. De camperplaats door Nederlandse eigenaren gerund was ook heerlijk. Ontzettend gezellig en echt veel contact met de mensen daar. Het deed ons denken aan minicamping het Moleneind in Maasbommel. De planning was twee tot drie nachten. Het werden er zeven!

Hierdoor is het ook een langer verhaal geworden dan de andere berichten. We zien en doen zoveel en we willen iedereen proberen de reis mee te laten beleven! We hopen dat het voor iedereen leuk is om te lezen en de foto’s een beetje bij mogen dragen aan het avontuur dat wij beleven.

Verandering in de layout van de blogs

In de blogs is er helaas ook wat verandert. Stond de galerie voorheen in mooie blokken verdeeld, staan de foto’s nu onder elkaar en zijn ze groter. In de websitebewerker staan ze wel goed. Op de website zelf verschijnen ze als kleine foto’s in een rij onder elkaar. Mocht iemand weten hoe ik dit moet oplossen, dan verneem ik dit graag.

Mocht je bijvoorbeeld de grote afbeeldingen niet prettig vinden, laat dit dan ook weten. Wanneer meerdere lezers dit aangeven, kan ik de afbeeldingen kleiner maken.

Feitjes

We zijn nu 51 dagen onderweg en hebben 2659 kilometer afgelegd met de camper. We bevinden ons nog steeds in Spanje aan de oostzijde. We hebben gemiddeld 50 kilometer per dag gereden en in totaal 324 liter diesel verbruikt. De camper verbruikt op 100 kilometer 12,80 liter. De gemiddelde brandstofprijs vanaf Nederland tot op heden is 1,75 euro per liter.

Kinderen

Tegenover ons op de camperplaats staat ook een camper met een kinderstoel en kinderspullen. Het lijkt erop dat ze ook langer op reis zijn. De camper heet de “Travelfamily”. We koesteren de stille hoop dat er kinderen bij zijn en ze zijn dan ook nog Nederlands. Het is inderdaad een jonger stel met een baby. Dat is nu pech voor ons.

Ze hebben in Nederland alles verkocht, een camper aangeschaft en naar Spanje vertrokken. Van beslissing tot Spanje heeft ook slechts vijf maanden geduurd. Ze staan hier al drie maanden en willen in december weer verder trekken. Hun idee is om in Spanje te vestigen. Dat idee hebben wij zelf niet. Momenteel krijg ik zelf al de koude rillingen wanneer ik denk aan een vaste plek en een huis!

Halloween

Ook voor Venry is het Halloween, dat is belangrijk. Zeker nu er weinig tot geen andere kinderen zijn voor hem om mee te spelen. In Calp zit een heel leuk familiepark voor hem met allerlei attracties. Dit is voor hem een verrassing waar we naartoe gaan. In het park hebben ze echt tijd gestoken om er een ongelooflijke Halloweensfeer van te maken. Venry vindt het prachtig!

Je koopt een speciale kaart waarop je geld zet en Venry kan overal in.

Berg Penyal d’Ifac

Op deze camping staan veel Nederlanders, Belgen en Duitsers. Het contact verloopt soepel. Zo krijgen we ook contact met Peter en Sonja. Zij staan met hun camper achter ons. Ze komen uit Limburg. We drinken met hen en het andere jonge stel een drankje op de camping bij de bar. Er is veel te doen in de omgeving. Peter wil nog graag de berg Penyal d’Ifac beklimmen. Dit wil ik ook. Het is niets voor kinderen. Sterker nog het is eigenlijk verboden voor kinderen onder de 18 jaar. Voor Miranda hoeft het niet perse, dus ik besluit met hem te gaan.

De vrouw van Peter vindt dit ook prima, want zij kan niet meer zo gemakkelijk klimmen. Zij gaat met Venry en Miranda naar het oude stadsgedeelte. Op een website draai ik een formulier uit, waarmee je aangeeft dat je de berg opgaat en op welke dag. Er mogen per dag 300 mensen de berg op. We vermoeden dat dit te maken heeft met de drukte op de berg en mogelijk de moeilijkheidsgraad van de beklimming.

De volgende ochtend vertrek in om 10 uur met Peter richting de berg. Het weer is heerlijk en het uitzicht gaat fenomenaal worden. De hoogte van de berg valt op zichzelf mee, die ligt ergens rond de driehonderdvijftig meter. Het is meer de graad van stijging die hem hoog maakt. Af en toe is het belangrijk om even iets alleen te doen. Een activiteit alleen of met iemand anders.

Het eerste gedeelte van de klim is nog vrij eenvoudigt, het voert ons over een redelijk vlak slingerpad omhoog. Appeltje eitje, zullen we maar zeggen. De fotocamera blijft klikken. Hulde aan de mobiele telefoon met zijn onbeperkte opslag. Dit hadden we in de tijd van de analoge spiegelreflexcamera met een kodakrolletje niet hoeven te doen.

Tot aan de tunnel is het nog gemakkelijk. Vanaf de tunnel is het ook verboden voor kinderen onder de 18 jaar en verboden om slippers te dragen. Wanneer we de tunnel door zijn beginnen we langzaam te beseffen dat het pad nu geheel anders zal gaan worden.

Het geplaveide pad is afgelopen. Het is nu oneffen met rotsen en de afgrond is al wat steiler. Zelf ben ik blij dat Venry er niet bij is. Er zijn veel mensen op de paden en er zijn verschillende stukken waar we moeten wachten. Het pad is zo smal dat er geen andere optie is. Ik begrijp nu ook waarom er een limiet is gesteld aan het bezoekersaantal.

We lopen eerst naar een uitzichtpunt aan de achterzijde van de berg wat uitzicht biedt over de Middelandse Zee in de richting van Italië. Dit is nog het makkelijke gedeelte van de route. Gelukkig heb ik twee flessen water bij. Het is warm en de zon brandt goed.

Na het eerste uitzichtpunt begint de tocht naar de top. Het is inmiddels twaalf uur geweest en een stuk warmer. We klimmen nu inderdaad langs afgronden en zijn er kettingen gemaakt naast het pad waaraan je jezelf kunt optrekken. Goede schoenen zijn nu echt nodig omdat heel veel stenen glad zijn, mede door de hoeveelheid mensen die er dagelijks overheen komt. We moeten ook meer wachten op tegenliggers die weer van de berg afkomen.

Peter besluit om te stoppen. Hij heeft last van zijn voet en ook zijn schoenen zijn te glad. Hij gaat terug naar beneden om daar op mij te wachten. Ik verhoog het tempo om bij de top te komen. Het is nog ongeveer vijfentwintig minuten omhoog. Op de top is niet veel ruimte. Het uitzicht? Fantastisch!

Ik snel mij terug naar beneden om weer naar Peter te gaan. Het was heerlijk om te doen. De hele tocht heeft ongeveer drie uur geduurd van camperplaats tot weer op de camperplaats. Sonja, Venry en Miranda zijn in de oude stad geweest.

Auto huren

In eerste instantie hebben we het idee om te voet rond te trekken om alles te bekijken. Er is echter teveel te zien, dus we besluiten om voor twee dagen een auto te huren. Zelf ben ik het er niet helemaal mee eens, maar ben toch bereid om het te proberen. De kosten vallen wel mee, dus we huren er een. We kunnen nu een grotere gebied bekijken.

We hoeven geen kilometergeld te betalen en ook geen borg. De tank moet gevuld worden tot het niveau dat we hem meenamen. Even wennen weer om in een auto te rijden en zeker een automaat. Ik word misselijk van mijn eigen rijgedrag door de slingerwegen in de bergen. We kunnen nu Altea bezoeken, Denia, de waterval van de l’algar, Morairia en nog wat plaatsen.

Fonts de l’Algar

Als eerste rijden we naar de waterval. Het is een slingerweg van zeventien kilometer de bergen in. De omgeving blijft prachtig. In het hoogseizoen moet dit ongelooflijk toeristisch zijn, nu is het vrij rustig overal.

In maart van dit jaar heeft het in de omgeving van Calp en de waterval ongeveer twintig dagen onafgebroken geregend. Dit heeft tot flinke overstromingen gezorgd. Ook bij de waterval. Alle bruggetjes die hier lagen zijn weggespoeld en zolang vervang door bruggen van steigerpijp.

Rondom de waterval is duidelijk toeristisch. Restaurantjes, zwembaden en winkeltjes. In deze waterval kun je ook zwemmen en daar wordt vooral in de zomer gretig gebruik van gemaakt. Nu is het lekker rustig en kun je normaal bewegen en rondlopen.

Na de waterval rijden we door naar El Castell de Guadelest. Hier bevindt zich een kasteel dat op de rand van een berg staat en we een prachtig uitzicht hebben. Mooie uitzichten zijn altijd de moeite waard om te bezoeken. Het is een flinke slingerweg ernaartoe.

Het Camperleven

Het leven in de camper met zijn allen begint te wennen. De ene dag gaat beter dan de andere. De grootste uitdaging is Venry erbij. We slapen allemaal in dezelfde camper, maar gaan niet op dezelfde tijd naar bed. Venry gaat tussen half acht en acht naar bed, wij niet. Hij blijft lang wakker door alle geluiden, het licht en alle activiteiten in de camper. We proberen het met kindermeditaties. De ene dag lukt dat en de andere dag hebben er vijf nodig voordat hij slaapt. Soms moet ik ook lachen, om de reacties die ik hem hoor maken op de begeleidende stem.

“Je ogen zijn dicht. Je voelt je lichaam niet meer…” Ik hoor hem dan zeggen:” Nou, ik voel mijn lichaam nog steeds…” Ik zeg dan tegen hem, de bedoeling is dat je je mond houdt en niet overal op reageert, want dan helpt het niet.

Er zijn weinig kinderen, dus we zoeken naar een combinatie van activiteit en de computer. Wanneer we een dag op de camping blijven, zit Venry vaak, buiten het schoolwerk om, achter de computer. Roblox spelen, Youtube kijken en videobellen met zijn vriendjes. We willen niet dat hij de hele dag op de computer zit, maar merken toch dat het moeilijk is om hem voor iets anders te motiveren.

Bij straf is het meest logische dus dat hij niet op de computer mag of niet mag videobellen. Zelf vind ik dat natuurlijk helemaal niet plezierig om hem straf op te leggen en eigenlijk zeker niet het contact met vriendjes van thuis verbieden. Er zit weinig anders op.

Janken en ruzie in de camper is zeer onprettig, zeker op een volle camping. En Venry is heel goed in uitdagen en het bloed onder de nagels uithalen. In dat opzicht valt de appel niet ver van de boom…..

Het schoolwerk verspreiden we over zeven dagen in de week, dus ook op zaterdag en zondag. Afhankelijk van de vakken zitten we dan tussen de anderhalf tot twee uur les per dag. Vooral met rekenen is Venry heel erg vooruitgegaan. Hij vond dit eerst niet leuk en nu wel. Schrijven en taal is hij minder gemotiveerd voor geraakt. We doen drie keer per week Engels met hem als extra. Elke vierde week mag Venry een kado uitzoeken uit de kadobak. Inmiddels zijn we ook begonnen met het geven van cijfers voor de lessen. Heeft hij over drie maanden gemiddeld een zeven voor alle vakken samen, dan mag hij een extra kado uitzoeken.

Hij heeft dit keer ook echt voor het eerste keer een hele week straf. Dat doet mij pijn. Hij mag niet op de computer en vooral niet videobellen. Dat vind ik het meest vervelend voor hem. Venry kan zichzelf ook slecht vermaken. Soms kan het toch echt niet anders dan straf geven!

Miranda begint ook meer te ontspannen in de camper. Ze onderneemt zelf weinig activiteiten alleen en doet eigenlijk alles met ons samen. De nieuwe hobby wordt naar een steeds hoger niveau getild….

Travelart

Het tekenen en schilderen op stenen wordt steeds mooier en beter. Deze stenen schenken we weg of laten we ergens achter. Op de achterkant van de steen staat onze website vermeld. Pas had iemand mij Halloweenuil gevonden en een reactie achtergelaten op de website. Hieronder staan stenen die Miranda heeft geschilderd. Zelf schilder ik weinig.

Mijn eigen activiteiten

Zelf begin ik elke ochtend met het lesgeven aan Venry. Dit gaat de ene dag beter dan de andere en slurpt soms veel energie weg. We doen samen veel fysieke activiteiten en daarna gaat er de nodige tijd zitten in het bewerken van foto’s en filmpjes die voor de website nodig zijn. Ik probeer zelf wel geregeld tijd voor mijzelf te nemen en mijn innerlijke rust te behouden. Wat ik zelf nog graag wil is twee dagen op pad met de rugzak en een nacht in het wild kamperen.

Ik probeer al meer dan zes weken een boek te lezen, dit lukt echter niet. Het lukt niet om hiervoor de rust te vinden. Inmiddels mag ik alweer gaan voorbereiden op het verlengen van mijn certificaat voor het vervoer van gevaarlijke stoffen. Dat betekent dus leren!

Eerlijk? Eigenlijk nu helemaal geen zin in!

Ondanks dat we niks hoeven, zal het je wellicht verbazen dat de dagen voorbij vliegen. Ook nu lijken de dagen tekort. En uiteraard vraagt een kind, dat zullen de meeste ouders wel kunnen beamen, veel tijd en aandacht.

Bezoek aan Moraira, Denia en Altea

Ondertussen zijn we ook op zoek gegaan naar een massagestoel, zodat we onderweg massages kunnen geven. Het blijft bij Miranda toch jeuken en kriebelen om te masseren. In Moraira vragen we bij de Toeristinfo of ze ons kunnen helpen. Ze sturen ons naar Denia. Hier wilden we zowiezo toch al naartoe.

Denia

We rijden door naar Denia voor zowel een bezoek als voor het vinden van een massagestoel. Denia ligt weer meer naar het noorden toe. Met het toerisme valt het momenteel overal wel mee. Veel Belgen, Duitsers en Nederlanders, allemaal van middelbare leeftijd. Denia is ook weer een kustplaats. Vanaf daar kun je een overtocht maken richting Ibiza. Gaan wij niet doen. Te duur!

In Denia gaan we wederom een oud kasteel/burcht bezoeken. Het barst ervan in Spanje. Goed voor de cultuurhistorische ontwikkeling van Venry en die van ons uiteraard en wellicht weer wat mooie uitzichten. Een massagestoel vinden we niet op de door de toeristeninformatie aangewezen plaats. Het is een winkel voor revalidatie en geriatrische hulpmiddelen. We laten de massagestoel maar even voor wat het is.

Dit laatste komen we ook vreselijk veel tegen. Wat een enorme belasting voor het milieu en daarmee voor onze persoonlijke gezondheid van mens én dier. Die rommel die achtergelaten wordt om de verspreiding van een virus te voorkomen, wordt een veel grotere ramp dan het hele virus bij elkaar. Echt verschrikkelijk!! Moest ik toch even kwijt….

Na ons kasteelbezoek aan Denia gaan we door naar Altea. Hiervoor gaan we weer een heel stuk terug naar het zuiden, voorbij Calp. We hebben voor vijftig euro getankt met de huurauto en de tank moet weer halfvol terug, dus we kunnen flink rondrijden.

Altea

We parkeren de auto iets buiten het centrum en gaan te voet richting de stad. Op google-maps tik ik een kerkje aan ergens in de stad. We gaan lopen en zien wel waar we uitkomen. Het is een klim naar boven en algauw zien we de straatjes smaller worden met witte huisjes met trappen als weg. Ik denk dat we een goede route lopen. Algauw komen we bij een uitzichtpunt aan.

Altea is ook alweer veel meer toeristisch en door zijn ligging, de gezellige straatjes en de uitzichten is dat ook wel te begrijpen. Restaurantjes en winkeltjes spelen hier weer handig op in.

We laten ons ook hier weer verleiden om te gaan eten. Eerst bezoeken we een echt Indisch restaurant, wat echter nog niet open is. Na wat verder gelopen te zijn komen we bij een ander restaurant, waarvan ik vind dat het eten op iemand zijn bord er goed uitziet. We besluiten naar binnen te gaan. De eigenaar is een Belg die hier al meer dan vijftien jaar woont.

Hij is erg vriendelijk en er wordt wederzijds wat gesproken over Spanje, alle toestanden van de afgelopen twee jaar, etc. Ik vertel hem dat het eten in een restaurant ons tot nu steeds is tegengevallen en dat Chinees het beste was wat wij tot nu toe gegeten hadden.

“Allee, wacht maar eens af,” zei hij. “Met wat gij hier krijgt, daar likte uwen vingers bij af!” En inderdaad het was voortreffelijk. Deze man had niets teveel gezegd. Een ontzettend goed stuk vlees met heerlijke groenten en Miranda basmatirijst met groenten. Venry frietjes en meegegeten met ons. Als toetje hadden Miranda en Venry een heel lekker stuk chocoladetaart. Heerlijk!

Na het eten brachten we nog een kort bezoek aan het oude stadsgedeelte omdat het nu donker was. Het deed ons denken aan de burcht van Carcassonne.

Bedtijd voor ons kleine vriendje en ook voor papa en mama…

De laatste dag breekt aan

Het einde nadert voor ons in Calp. Weer langzaamaan tijd voor nieuwe avonturen. Met Venry breng ik onze huurauto weg naar het verhuurbedrijf in het centrum van de stad. Venry had op de dag dat we de auto gingen ophalen een zwerver zien liggen. Hij wil deze mensen altijd graag wat geven. Zelf zijn wij altijd wat voorzichtig met wat te geven, omdat er veel “neppers” tussen zitten. Mensen die enkel geld nodig hebben om drugs te kopen of wellicht een oplichtersbende.

We willen goede daden niet ontmoedigen natuurlijk, maar vooral aansporen. Venry wilde perse wat geven aan deze man. Geld dat doen we niet!

Venry heeft voor de man een klein bakje gemaakt met stukken wortels erin. Nadat we de auto hebben teruggebracht, halen we bij de bakker twee croissantjes en ik had bij mijn koffie een klein chocoladekoekje wat we bij de wortels doen. Samen gaan we op zoek naar de plek waar de man lag te slapen twee dagen geleden. We moeten weer even zoeken, maar vinden dan zijn matras bij een boom. De zwerver zelf is er niet.

Tegen Venry zeg ik dat hij de broodjes op de doek legt op de putdeksel, vermoedelijk de plek waar mensen wat kunnen achterlaten. We lopen weer verder. Wanneer ik om kijk, zie ik de man bij de zak broodjes staan.

“Loop snel terug,” zei ik tegen Venry. De man is echt blij met de broodjes, de wortels en het koekje. Venry straalt helemaal. De man vertelt dat hij Engels is en al zeven maanden op straat leeft. Terug naar Engeland wil hij niet. De man is echt blij met onze gift en laat dat ook duidelijk merken aan Venry.

Na een kort gesprek, een boks en handdruk lopen we weer verder. Venry zegt dat hij zich heel er gelukkig voelt. “Hoe kan dat?”, vraagt hij. “Je hebt iemand echt heel erg blij gemaakt en dan ervaar je zelf een geluksgevoel. Dat is waar het eigenlijk omgaat in het leven. Iemand anders gelukkig maken en daar word je zelf ook ook gelukkig door.”

“Is je nog wat opgevallen?”, vroeg ik aan hem. Hem was niets opgevallen. Ik zei “Wat had die meneer nog meer in de hand toen wij kwamen aanlopen?” “Blikken bier.”, zie hij. Dat klopt, blikken bier. De man was naar de winkel geweest om blikjes bier te halen. Ik zei tegen Venry dat wanneer de man het geld dat hij van de mensen kreeg dit uit kon gebruiken om eten van te kopen in plaats van bier. Of we de man dus echt geholpen helpen door hem eten te geven is dus de volgende vraag. Hij hield nu geld over om nog meer bier te kopen.

Venry heeft in elk geval zelf ervaren wat het met zijn gevoel doet wanneer hij een goede daad verricht en hij leert nadenken wanneer iets een goede daad is of misschien toch juist niet?

Het wordt tijd om de camper in te pakken en door te rijden naar de volgende plaats…..Aspen!